
ای غم از اینجا برو، ورنه سرت شد گرو رنگ شب تیره را تاب مه یار نیست
مولانا با غم میانهای ندارد و در مذهب او جایی برای اندوه نیست.
غم را تهدید میکند و سرش را به گرو میگیرد. میترساندش و از او میخواهد که برود. غم در چشمان او شب تیرهای است که در برابر نور ماه یارای مقاومت ندارد. او به نور تکیه دارد و از روشنایی ارتزاق میکند. پشتش مثل ماه به آفتاب گرم است. از روشنایی یار نیرو میگیرد و توان مقابله با غم دهشتناک را دارد.
او از تبار آفتاب است.