روح من

کریستین بوبن می­‌گوید: «برای آن­که بتوان کمی، حتی شده کمی زندگی کرد، باید دوبار متولد شویم: ابتدا تولد جسممان است و سپس تولد روحمان. هر دو تولد مانند کنده شدن می‌­مانند؛ تولد اول بدن را به این دنیا می‌کشاند و تولد دوم، روح را به آسمان پرواز می‌­دهد».

حالا فکر می­کنم آیا روح من زاده شده؟ کی؟ کجا؟ روح من در کجا زندگی می‌­کند؟ آیا از احوال من با خبر است؟ شاید هم مانند کودکی بی­‌پناه کنار بوته­‌ها و درختچه­‌ها پناه گرفته و در انتظار من است که بروم و دستش را بگیرم. گرمش کنم، ببوسمش و چنان به خودم بفشرمش که در من جای بگیرد. روح من کجاست؟ من کجا هستم؟