



قلم در دست گیرم در شبی سرد
غزلها خوانم از این حال و این درد
در این تنها بهار بی ترانه
شدم چون شاعر تنهای شبگرد
هوای شهر با این درد جانسوز
شده همچون مریضی رنگ و رو زرد
و ویروسی که چون جلاد بی رحم
کشد شمشیر بر مردم چه نامرد
تفاُل چون زدم بر حافظ شعر
غزلهایی پر از امید آورد
که باز آید همی یوسف به این شهر
به سعی جمع مردم از زن و مرد
به لطف این اطبا و پرستار
که شد با دشمن مردم هم آورد
سپید جامه هاشان رنگ امید
و دلهاشان که با ما گشته همدرد
برافرازم من امشب بیرق شعر
که ای امید بر دلها تو برگرد