
عطر بدنت مست کند این دل و جان را
آن چشمه چشمت بدهد جوی روان را
در کشور عشقی که تویی حاکم یکدست
درکی نکند ملت آن طی زمان را
با خال کنار لب و مژگان سیاهت
آباد کند جلوه تو هر دوجهان را
در چهره تو خرمی ی فصل بهار است
آن سبزی دائم که ندیدست خزان را
لعل لب عشقی که در این جسم زمینی است
پرواز دهد یکسره این روح و روان را
در دوره سر در گمی ی پیر خردمند
با عشق هویدا کنی آن سر گران را
در دوره تاریکی و در اوج سیاهی
پر نور کند گوهر تو کون و مکان را
آن روزه گذاری که شده عابد و زاهد
با قند لبت فطر نماید رمضان را
با قصه کوتاه در این دوره بی روح
پاینده کند عشوه تو شور رمان را