
راهی میخانه
با خیال خوب بارانت شده گل خانه ام
شمعی و من هم برای نور تو پروانه ام
گرمی سوزان تو آتش زند بر بال من
با لبی خندان برای سوختن آماده ام
دست من میگیری و با خود به رویا میبری
از برای بودنت در ذهن هم دیوانه ام
در کلاس عشق تو حافظ ترم از هر کسی
از غزلهای بدون عشق تو بیگانه ام
بیرقم افسونگر پر پیچ و خم چون زلف تو
جعد گیسویت گره وا کرده از افسانه ام
با خیال آن شراب ناب چشمان تو من
گاهگاهی هوشیار و بیشتر مستانه ام
وقت آن گردیده شاید جامه از تن برکنی
روشن از نورت کنی این کلبه غمخانه ام
از خودم بیخود کنی با گرمی دستان خود
با همان گرمای دستان تو من شادانه ام
مصرع اول شده آغاز با باران تو
سبز بارانت شده پایان خشک خانه ام
گر خدا یاری نماید این من بی تاب را
با خیال گرم دلبر راهی ی میخانه ام