

چه بی حاصل شده دنیا از این اجبار تکراری
از این لبخند بی روح و از این افکار بازاری
خدا را شکر در دنیا شدم آن شاعر تنها
زدم خود را به خوابی خوش در این تکرار اجباری
دلم تنگ خودم گشته در این پیچ و خم مبهم
در این تاریکی مطلق به وقت خواب و بیداری
نمیدانم چرا این حس مرا همراه خود کرده
گهی حال بد دنیا گهی احساس بیزاری
شدم شبگرد بیتابی که تنها میرود هر شب
به امید نوایی خوش که آید از دل تاری
در این ایام نوروزی که حال دیگری دارد
دعا خوانم من شاعر به چشم خیس و نمداری
که ای یکتای بی همتا جهان خالی کن از غمها
از این ویروس پر وحشت از این اوضاع غمباری
جهان خالی نما یارا از آن مردان نامردت
که نانش میزند در خون در این رنج و گرفتاری
چو لطفت را به یاد آرم ندایی میرسد ناگه
به پایان میرسد بی شک بلا و درد رگباری
به وقت سال تحویلت بگیرم فالی از حافظ
که شاید حافظ رحمت بگوید بر من اسراری
بخوان بیرق غزلهایی پر از شادی و دور از غم
که بی شک رحمت ایزد نماید از خود آثاری