
می ترسم از آن که چشمه جاری نشود
آن مس درونی ام طلایی نشود
سکان بدهم به دست شیطان وجود
افکار من انگار خدایی نشود
سر گشته از این حال بد خویش شوم
پاییز غریب من بهاری نشود
خالی شوم از مهر و محبت به بشر
این خنده دلیل شادمانی نشود
از حقیقیت وجود خود دور شوم
آن عشق حقیقی ام مجازی نشود
بی تاب ترم ز هر زمان دگری
ای کاش حروف عشق والی نشود
با تکیه به ذات و دور از حضرت یار
آن عزت من به سوی خاری نشود
دریاب مرا تو ای خداوند کریم
تا حال خوشم زمن فراری نشود
بی بارش پاک آسمان در دل روز
آن تیرگی ی قلب من آبی نشود
در آخر شام تو مرا یاور باش
تا شکل مسیحیم یهودی نشود