امشب باز هم تنها هستم
در خانه ای شلوغ با فرشی کثیف و ظرف هائی نشسته
نمی دانم چرا تنهائیم در این شلوغی گم نمیشود؟
یا چگونه در میان این حجم از غذاهای مانده و فاسد هنوز بوی تو به مشامم میرسد؟
خواستنت , اکنون , برای من دور ترین فاصله ی نزدیک دنیاست
آه , گاهی فکر میکنم شاید تمام سهم من از زندگی همین است , رفتن و نرسیدن
شاید هم نه , اما دیگر نه توانی برای رفتن دارم و نه جایی برای ماندن
گویا تنها چاره ام , پایان دادن به این تلاش بیهوده است
سینه ام مدت هاست که برای این حفره ی تنهائی کوچک شده
از این همه سرگردانی خسته شدم
و اکنون اندیشه ی مرگ نیز همانند زندگی در من جاریست
آری , میدانم , خودکشی کار بذدلانه ایست , اما لحظه ای نیست که در فکرش نباشم
دیگر امیدی به بخشش خداوند هم ندارم , پس تنها تو مرا ببخش
تنها تو مرا ببخش
تنها تو مرا ببخش