من فکر میکنم نگاه کردن به آسمون خوبی های فراوونی داره . مثلا یکیش اینه که خیلی راحت میتونی افکارت رو داخلش گم کنی. البته شاید بیشتر شبیه به بایگانی کردن مدارک ذهنی توی یک گاوصندوق جادویی باشه اونم همراه با یک تخته سیاه بزرگ. یک گاوصندوق با میلیاردها کلید و سهم هر نفر یک کلید کاملا متفاوت.
خیلی از آدم ها حتی یک بار از کلیدشون استفاده نمی کنن . ولی چیزی که واقعا منو سر ذوق میاره اینه که بتونی کلید مخصوص یک نفر دیگه رو هم بدست بیاری , اونوقت میتونی صاحب دو تا آسمون بشی و باور کن اگه بتونی شب و روزت رو با کسی به اشتراک بذاری واقعاً بعید میدونم آرزوی دیگه ای برات باقی بمونه , چون اونموقع خود تو , کسی هستی که آرزوی دیگران رو برآورده میکنه.
اینطور به نظر میرسه بهترین راه برای بی نیاز شدن اینه که ذات خودت رو به سمت بخشش خالص ببری.
شاید باورش سخته ولی اگه بتونی زندگی و وقتت رو صرف خوشحال کردن دیگران بکنی , اونوقته که میشه گفت شاید دیگه هیچ وقت ناراحت نشی.
پس یادت باشه نگاه کردن به آسمون اونو آبی تر نمیکنه , اگه تغییری وجود داشته باشه فقط مربوط به خودته