این چند روزه تو شهرهای مختلف کانادا مدام بحث بوده که آیا فلان جشنواره و فلان کنسرت لغو بشه یا نه. برخی مثل داکیونایت داوطلبانه برنامه اشون رو تعطیل یا معوق کردن، برخی مثل جشنواره نوروزی تیرگان با فشار ایرانیها و بعد جر و بحثهای تند و آتشین تعطیل شدهان و برخی نوابغ مثل نامجو لجبازانه برنامه رو اجرا کردهان و به نظر من از اعتبار آتی خودشون هزینه کردن(چقدر؟ بسته به حافظه تاریخی و شعور مخاطبینشون داره).
به هر حال این بحثی نیست که تازگی داشته باشه و یا حتا فقط در بین هموطنان ما جریان داشته باشه.رویدادهتی بینالمللی و بزرگی هم در حال حاضر موضوع اختلاف نظرهای مختلفند و اغلب، یکی یکی در حال تعویق یا تعطیلی(معروفترینش SXWSیا جنوب از جنوب غربی بود که همین چند ساعت پیش لغو شد). تا جایی که برگزاری المپیک توکیو فعلن زیر سواله.

همین حالا خیلی از شرکتها از دورکاری به عنوان اولین اقدام پیشگیرانه استفاده میکنن. اقدامی نه تنها که ریسک «در معرض خطر قرارگیری» افراد دورکار رو کاهش میده بلکه به دلیل ایجاد فاصله اجتماعی/فیزیکی بیشتر بین شهروندان در سطح شهرها، خطر ابتلای افرادی رو امکانهمین حالا خیلی از شرکتها از دورکاری به عنوان اولین اقدام پیشگیرانه استفاده میکنن. اقدامی نه تنها که ریسک «در معرض خطر قرارگیری» افراد دورکار رو کاهش میده بلکه به دلیل ایجاد فاصله اجتماعی/فیزیکی بیشتر بین شهروندان در سطح شهرها، خطر ابتلای افرادی رو امکان دورکاری ندارن رو هم(نمودار بالا) پایینتر نگه میداره.

نمودار بالا تاثیر اقدامات سیستم بهداشت در تخفیف افزایش ناگهانی تعداد موارد ابتلا به ویروس رو نشون میده. سطح زیر هر یک از دو نمودار نشانگر تعداد کل افراد مبتلاست.این دو سطح(یا تعداد کل مبتلایان در کل بازه زمانی تا انتهای ماجرای این شیوع) ممکنه برابر باشه(در موارد نادر که دوره شناسایی درمان بسیار طولانی میشه) ولی اگر در نظر بگیریم که امکانات درمانی و پرستاری موجود همیشه محدودند(تختهای بیمارستانی،تیم پرستاری و تحهیزات تنفسی و ...)، بدیهیه که ترجیح بدیم افراد مبتلا در یک سیر تدریجی از این امکانات استفاده کنند و نه اینکه در یک بازه کوتاه به بیمارستانها هجوم ببرند.
نمونه فاجعه بار این اتفاق، یعنی عدم دخالت سیستم بهداشت در مورد شیوع یک بیماری در ماجرای آنفلوآنزای اسپانیایی در سال ۱۹۱۸ در آمریکا اتفاق افتاد.

وقتی مسوولین بهداشت شهری در فیلادلفیا بعد از شناسایی اولین موارد این بیماری تعلل کردن و کارناوال بزرگی که در اون زمان اجرا میشد رو تعطیل نکردند ببینید چطور تعداد تلفات بالاتر از سنتلوییس بود که تقریبن همزمان شاهد شناسایی موارد آنفلوآنزای اسپانیایی بود ولی تلفات بسیار کمتری داشت.
نیکلاس طالب و سایر افراد صاحبنظر در زمینه شناسایی و مدلسازی «ریسک» (افرادی مثل بن هانت نویسنده سایت و پادکست اپسیلون) در جاهای مختلفی بر لزوم شدت عمل و حتا به کارگیری رویکردی بسیار سختگیرانه در ابتدای شیوع بیماری تاکید کردهان تا دقیقن چنین ریسکی رو خنثا کنن.
به نظر من این اتفاق که افراد مبتلایی در حال شناساییان که تماس واضحی با سایر مبتلایان نداشتهان یا به مناطق پرخطر مسافرت نکردهان زنگ خطر بسیار جدیی برای مقامات بهداشتی کانادا و اونتاریوست. این به سادگی نشون میده افراد حامل و ناقل ویروس همین حالا در بین مردم هستند. ناقلانی که کمکم از جوامع پرخطر مثل ایرانیان مقیم کانادا به خارج از اون منتقل خواهند شد.