تا اینجا تقریباً همهچیز آماده شده.
بازار رو بررسی کردیم.
سناریو ساختیم.
منتظر موندیم.
ستاپمون تأیید شد.
ریسک رو مشخص کردیم.
حد ضرر رو تعیین کردیم و حجم مناسب رو به دست آوردیم.
حالا فقط یک مرحله باقی مونده:
ورود.

شاید از بیرون، ورود به معامله سادهترین قسمت کار به نظر برسه.
یک دکمه برای Buy یا Sell.
اما همین لحظه در واقع نتیجهی تمام تصمیمهایی هستش که قبل از اون گرفتیم.
اگر مراحل قبلی درست انجام شده باشن، ورود نباید یک تصمیم ناگهانی و هیجانی باشه.
باید اجرای تصمیمی باشه که از قبل براش آماده شدیم.
مثلاً قبل از ورود باید بدونیم:
کجا وارد میشیم؟
حد ضرر کجاست؟
حجم چقدره؟
شرایط خروج اولیه چیه؟
و مهمتر از همه، چه چیزی باعث شده الان اجازهی ورود داشته باشیم؟
اگر جواب این سؤالها مشخصه، دیگه لازم نیست درست در لحظهی ورود شروع کنیم به اختراع کردن قوانین جدید.

قرار نیست وقتی انگشتمون روی دکمهی Buy یا Sell قرار گرفته، ناگهان بگیم:
«شاید حد ضرر رو یه کم دورتر بذارم.»
«شاید حجم رو بیشتر کنم.»
«شاید تارگت رو بالاتر ببرم.»
«شاید اصلاً این ستاپ اونقدر خوب نباشه.»
اگر این موارد قرار بوده بخشی از تصمیم باشن، باید قبل از ورود مشخص شده باشن.
چون بعد از ورود، شرایط ذهنی ما با قبل از ورود فرق میکنه.
حالا دیگه پول واقعی درگیر معامله شده و قیمت هر حرکت کوچیکش میتونه توجه ما رو به خودش جلب کنه.
برای همین، هرچقدر تصمیمهای بیشتری رو قبل از ورود گرفته باشیم، اجرای معامله سادهتر میشه.

البته این به معنی این نیست که ورود همیشه باید با یک قیمت دقیق و سختگیرانه و بدون هیچ انعطافی انجام بشه.
بسته به سیستم معاملاتی، ممکنه ورود با سفارش درجا Market، Limit یا Stop انجام بشه و حتی ممکنه شرایط اجرای هرکدوم متفاوت باشه.
مهم اینه که روش ورود از قبل با سیستم ما هماهنگ شده باشه.

یک نکتهی دیگه هم وجود داره:
نباید برای وارد شدن عجله کنیم فقط چون ستاپ رو دیدیم.
اگر شرایط ورود برای چند لحظه یا چند کندل خاص تعریف شده، باید همون شرایط رو رعایت کنیم.
مثلاً اگر سیستم ما نیاز به بسته شدن یک کندل یا تأیید خاصی داره، صرفاً نزدیک شدن قیمت به اون نقطه به معنی اجازهی ورود نیست.
اینجا دوباره همون چیزی که در قسمتهای قبلی گفتیم برمیگرده:
ما قرار نیست بازار رو مجبور کنیم مطابق خواستهی خودمون رفتار کنه.
قرار است وقتی شرایط سیستم فراهم شد، تصمیمی که از قبل مشخص کردیم رو اجرا کنیم.
و اگر شرایط از بین رفت؟
وارد نمیشیم.
حتی اگر چند دقیقه بعد بازار دقیقاً در جهت مورد انتظار ما حرکت کنه.
چون هدف ما گرفتن تمام حرکات بازار نیست.

هدف اینه که معاملات خودمون رو مطابق فرآیندی که براش تعریف کردیم اجرا کنیم.
پس ورود به معامله، پایان فرآیند تصمیمگیری نیست.
در واقع، از اینجا وارد مرحلهای میشیم که معامله حالا باز شده و باید ببینیم بعد از ورود چه اتفاقی میافته.
قیمت شروع به حرکت میکنه.
ممکنه به سمت حد ضرر بره.
ممکنه وارد سود بشه.
ممکنه مدتی تقریباً بدون حرکت بمونه.
و در هرکدوم از این حالتها، سؤال بعدی اینه:
حالا که وارد معامله شدیم، دقیقاً باید چه کار کنیم؟
اینجاست که وارد یکی از حساسترین بخشهای چرخه میشیم:
مدیریت معامله.