تا اینجا ستاپمون رو پیدا کردیم.
تأییدش کردیم.
حد ضرر رو مشخص کردیم.
و مهمتر از همه، تصمیم گرفتیم در صورت اشتباه، چه مقدار از سرمایهمون رو در معرض ضرر قرار بدیم.
حالا یک سؤال دیگه داریم:
با این مقدار ریسک، چه حجمی وارد معامله بشیم؟

اینجا جاییه که خیلی وقتها ترتیب تصمیمگیری اشتباه میشه.
ممکنه اول به نمودار نگاه کنیم و بگیم:
«اینجا با ۰.۰۱ لات وارد میشم.»
یا:
«این معامله ارزش داره، بذار حجم بیشتری بگیرم.»
بعد تازه به این فکر کنیم که اگر حد ضرر خورد، چقدر ضرر میکنیم.
در حالی که ترتیب منطقی برعکسه.
ما نباید بپرسیم:
«با چه حجمی میخوام وارد بشم؟»
باید بپرسیم:
«با توجه به ریسکی که از قبل مشخص کردم، چه حجمی باید وارد بشم؟»
حجم معامله باید نتیجهی محاسبات ما باشه، نه چیزی که خودش ریسک رو تعیین کنه.

مثلاً فرض کنیم حسابمون ۱۰۰۰۰ دلار باشه و طبق قوانین شخصیمون تصمیم گرفته باشیم در یک معامله ۱٪ ریسک کنیم.
یعنی اگر حد ضرر فعال شد، حداکثر ۱۰۰ دلار از سرمایهمون در معرض ضرر باشه.
حالا فرض کنیم حد ضرر معامله ۲۵ پیپ فاصله داشته باشه.
در اینجا حجم مناسب رو باید بر اساس همین دو عامل و ارزش هر پیپ محاسبه کنیم. در اینجا ۰.۴۰ لات.
اگر حد ضرر به جای ۲۵ پیپ، ۵۰ پیپ باشه، با همان مقدار ریسک، حجم معامله باید کمتر بشه. که میشه ۰.۲۰ لات.
اگر حد ضرر کوچکتر باشه، ممکنه حجم بیشتری قابل استفاده باشه.

پس یک نکتهی مهم رو اینجا میبینیم:
حجم معامله به تنهایی معنای زیادی نداره.
مثلاً گفتن «من با ۰.۱۰ لات معامله میکنم» به ما نمیگه واقعاً چقدر ریسک شده.
چون باید بدونیم حد ضرر کجاست، ارزش هر پیپ چقدره و اندازهی حساب چقدره.
برای همین ممکنه دو تریدر با حجمهای متفاوت، در یک معامله دقیقاً مقدار ریسک مشابهی داشته باشن.
این نگاه باعث میشه اندازهی معامله از یک عدد احساسی تبدیل بشه به یک عدد محاسباتی.

البته محاسبهی حجم در بازارهای مختلف و حتی بین نمادها و حسابهای مختلف میتونه متفاوت باشه.
ارزش هر پیپ یا تیک، اندازهی قرارداد، ارز حساب و مشخصات نماد روی محاسبه اثر میذاره.
پس بهتره فرمول دقیق حجم رو متناسب با بروکر و نمادی که معامله میکنیم محاسبه کنیم، نه اینکه یک عدد ثابت رو برای همهجا استفاده کنیم.
اما مفهوم کلی خیلی ساده است:
ریسک مشخص میشه ⬅️ حد ضرر مشخص میشه ⬅️ حجم معامله از روی این دو تعیین میشه.
و این ترتیب مهمه.
چون وقتی حجم از قبل بر اساس ریسک محاسبه شده باشه، بعد از ورود هم راحتتر میتونیم با معامله برخورد کنیم.
دیگه لازم نیست مدام به این فکر کنیم:
«نکنه حجمم زیادی باشه؟»
«اگه این معامله ضرر بشه چی؟»
«کاش کمتر وارد میشدم.»
تصمیم اصلی قبل از ورود گرفته شده.
البته این به معنی بیاهمیت بودن حجم نیست.
اتفاقاً حجم یکی از مهمترین ابزارهای کنترل ریسکه.
اما باید جای درست خودش رو در فرآیند داشته باشه.
قرار نیست حجم بزرگتر باعث بشه معامله جذابتر بشه.
قرار نیست حجم کوچکتر هم به معنی بیارزش بودن معامله باشه.
حجم فقط باید با ریسک تعیینشده و ساختار معامله هماهنگ باشه.

حالا که ریسک رو مشخص کردیم و حجم مناسب رو هم به دست آوردیم، یک مرحلهی مهم دیگه باقی مونده:
اجرای معامله.
از اینجا به بعد دیگه قرار نیست مدام تصمیم جدیدی بگیریم.
شرایط رو بررسی کردیم، ریسک رو پذیرفتیم و حجم رو مشخص کردیم.
حالا اگر طبق سیستممون زمان ورود رسیده، باید کاری رو که از قبل برایش آماده شدیم، اجرا کنیم.
در قسمت بعد میریم سراغ:
ورود به معامله؛ لحظهای که تصمیم تبدیل به عمل میشود.