ستاپ تأیید شده.
شرایط ورودمون فراهم شده.
حالا شاید وسوسه بشیم سریع وارد معامله بشیم.
اما هنوز یک سؤال مهم باقی مونده:
اگر این معامله اشتباه از آب دربیاد و به ضرر منجر بشه، چقدر قراره ضرر کنیم؟

این سؤال باید قبل از ورود جواب داده بشه، نه بعد از اون.
چون یکی از تفاوتهای مهم بین یک معاملهی حسابشده و یک معاملهی هیجانی، اینه که در معاملهی حسابشده، ضرر احتمالی از قبل مشخصه.
فرض کنیم حد ضرر معاملهمون جایی قرار داره که اگر قیمت به اون برسه، سناریوی ما دیگه اعتبار نداره.
حالا باید بدونیم رسیدن قیمت به اون نقطه، چه مقدار از سرمایهمون رو در معرض ضرر قرار میده.
اینجا مفهوم ریسک در هر معامله وارد فرآیند میشه.

مثلاً ممکنه یک تریدر برای خودش قانون گذاشته باشه که در هر معامله فقط درصد مشخصی از حسابش رو ریسک کنه.
عدد این درصد برای هر سیستم و هر تریدر میتونه متفاوت باشه و چیزی نیست که بشه برای همه یک نسخهی ثابت پیچید.
مهمتر از خود عدد، اینه که ریسک قبل از ورود مشخص شده باشه.
چون اگر بعد از دیدن یک ستاپ جذاب تازه تصمیم بگیریم چقدر ریسک کنیم، احتمالاً خود موقعیت معاملاتی روی تصمیممون اثر میذاره.
مثلاً ممکنه با خودمون بگیم:
«این ستاپ خیلی خوبه، پس این یکی رو بیشتر ریسک میکنم.»
یا بعد از چند ضرر بگیم:
«این معامله باید ضررهای قبلی رو جبران کنه، پس حجم بیشتری میگیرم.»

اینجا دیگه ریسک بخشی از سیستم نیست؛ تبدیل شده به واکنش ما به نتیجهی معاملات قبلی.
در حالی که بازار اصلاً اهمیتی نمیده ما قبل از این معامله چه اتفاقی برامون افتاده.
یک معاملهی جدید، فقط یک معاملهی جدیده.
برای همین بهتره قبل از ورود، چند چیز کاملاً مشخص باشه:
حد ضرر کجاست؟
اگر حد ضرر فعال شد، چه مقدار پول از دست میدم؟
این مقدار، چه درصدی از حسابمه؟
وقتی اینها مشخص شد، تازه میتونیم به مرحلهی بعد بریم:
تعیین حجم معامله.

اینجا یک نکتهی خیلی مهم وجود داره.
حجم معامله نباید تعیینکنندهی ریسک ما باشه.
بلکه برعکس:
اول ریسک رو مشخص میکنیم، بعد حجم رو بر اساس اون تعیین میکنیم.
مثلاً اگر حد ضرر یک معامله خیلی بزرگ باشه، منطقی نیست فقط برای اینکه به حجم موردعلاقهمون برسیم، حد ضرر رو نادیده بگیریم یا ریسک بیشتری قبول کنیم.
حجم باید خودش رو با فاصلهی حد ضرر و مقدار ریسک مجاز ما هماهنگ کنه.

این نگاه شاید در ظاهر ساده باشه، ولی باعث میشه هر معامله از نظر ریسک، قابل مقایسهتر بشه.
ممکنه یک معامله حد ضرر ۵ پیپی داشته باشه و یکی دیگه حد ضرر ۳۰ پیپی.
اگر ریسک مالی هر دو معامله طبق قانون ما یکسان باشه، تفاوت فاصلهی حد ضرر باعث نمیشه یکی رو چند برابر بیشتر در معرض ضرر قرار بدیم.

در واقع، ما قبل از اینکه بپرسیم:
«چقدر میتونم از این معامله سود بگیرم؟»
باید بدونیم و بگیم:
«اگر اشتباه کنم، چقدر از سرمایهم رو در معرض از دست دادن قرار دادم؟»
چون سود آینده مشخص نیست.
اما ضرر قابلکنترل، چیزیه که میتونیم از قبل براش تصمیم بگیریم.
و وقتی ریسک مشخص شد، یک قطعهی مهم دیگه از پازل هم آماده شده.
حالا باید بفهمیم با این حد ضرر و این مقدار ریسک، چه حجمی از معامله مناسب ماست.
پس در قسمت بعد میریم سراغ:
تعیین حجم معامله؛ چطور ریسک را به حجم تبدیل کنیم؟