بعد از اینکه برای معامله آماده شدیم، میرسیم به یکی از مهمترین بخشهای چرخه:
تحلیل بازار.

اینجا معمولاً یک سؤال در ذهنمون شکل میگیره:
«قیمت قراره بره بالا یا پایین؟»
اما شاید سؤال دقیقتر این باشه:
«الان بازار چه شرایطی داره و اگر شرایط موردنظر من ایجاد شد، چه سناریویی میتونه شکل بگیره؟»
این تفاوت کوچیک، میتونه نگاه ما به تحلیل رو تغییر بده.
چون هیچ تحلیلی نمیتونه با قطعیت بگه چند دقیقه یا چند ساعت بعد چه اتفاقی میفته.
ما با احتمالات کار میکنیم.

ممکنه ساختار بازار، نواحی مهم، رفتار قیمت یا هر چیزی که در سیستم معاملاتی خودمون استفاده میکنیم، یک سناریو رو برای ما محتملتر کنه.
اما «محتملتر بودن» با «قطعی بودن» فرق داره.
برای همین، تحلیل من قرار نیست به من ثابت کنه که حتماً باید وارد معامله بشم.
قراره به من کمک کنه بفهمم دنبال چه چیزی بگردم.
مثلاً فرض کنیم بعد از بررسی بازار به این نتیجه رسیدیم که در صورت رسیدن قیمت به یک ناحیهی مشخص و شکل گرفتن رفتار خاصی، احتمالاً یک موقعیت معاملاتی برای ما ایجاد میشه.
پس کار ما تمام نشده.
اتفاقاً از اینجا وارد مرحلهی بعدی میشیم:
انتظار.

تا وقتی شرایطی که در تحلیل مشخص کردیم اتفاق نیفتاده، صرفاً داشتن یک سناریو دلیل کافی برای ورود نیست.
این موضوع برای من یکی از تفاوتهای مهم بین «تحلیل کردن» و «معامله کردن» محسوب میشه.
ممکنه یک تحلیل خیلی خوب داشته باشیم، اما هیچ معاملهای انجام ندیم.
ممکنه بازار دقیقاً مطابق سناریوی ما حرکت نکنه.
ممکنه قیمت به ناحیهای که زیر نظر داشتیم اصلاً نرسه.
و حتی ممکنه قیمت به ناحیه برسه، اما شرایط ورود موردنظر ما شکل نگیره.
در تمام این حالتها، تحلیل لزوماً شکست نخورده.
چون وظیفهی تحلیل این نیست که برای ما معامله بسازه.
وظیفهی تحلیل اینه که سناریوهای قابل بررسی رو مشخص کنه.

به همین دلیل، من فکر میکنم یک تحلیل خوب باید علاوه بر اینکه به ما میگه «اگر این اتفاق افتاد چه میکنم»، یک سؤال دیگه هم داشته باشه:
«اگر این اتفاق نیفتاد، چه کار نمیکنم؟»
این سؤال خیلی مهمه.
چون گاهی اوقات چیزی که یک تریدر رو وارد معاملهی بد میکنه، نبودن تحلیل نیست؛ بلکه تلاش برای مجبور کردن بازار به تأیید تحلیل خودشه.
قیمت طبق انتظار ما حرکت نکرده، اما همچنان دنبال دلیلی برای ورود میگردیم.
سناریو خراب شده، ولی سناریوی جدیدی میسازیم تا همچنان بتوانیم معامله کنیم.
اینجاست که تحلیل از یک ابزار تصمیمگیری تبدیل میشه به ابزاری برای توجیه تصمیمی که از قبل گرفتهایم.

پس شاید بهتر باشه قبل از هر معامله، خیلی ساده از خودمون بپرسیم:
«من الان فقط یک سناریو دارم یا واقعاً شرایط ورودم فراهم شده؟»
اگر فقط سناریو داریم، هنوز وقت ورود نیست.
اگر شرایط موردنظر سیستممون هم شکل گرفته، تازه میتونیم وارد مرحلهی بعدی بشیم.
مرحلهای که شاید از خود تحلیل هم سختتر باشه:
صبر کردن برای اینکه بازار کاری را که ما میخواهیم، انجام بده.
و این دقیقاً جاییه که قسمت بعدی این چرخه شروع میشه:
انتظار برای ستاپ.