یکی از عجیبترین چرخههایی که ممکنه یک تریدر واردش بشه، اینه:
یک استراتژی پیدا میکنه.
چند معامله باهاش انجام میده.
چند تا ضرر پشت سر هم اتفاق میفته.
شروع میکنه به شک کردن.
بعد میره سراغ یک استراتژی جدید.

چند روز یا چند هفته با روش جدید کار میکنه.
باز چند معامله خراب میشه.
و دوباره:
«شاید این استراتژی هم خوب نیست.»
بعد روش جدید.
اندیکاتور جدید.
تایمفریم جدید.
یک کانال جدید.
یک مدرس جدید.
و دوباره از اول.
مشکل اینجاست که خیلی وقتها چیزی که تریدر کم داره، استراتژی جدید نیست؛ تجربهی بیشتر با همون استراتژی قبلیه.
البته این به این معنی نیست که هر سیستم معاملاتیای خوبه و نباید هیچوقت سیستممون رو تغییر بدیم.
گاهی واقعاً یک سیستم ایراد داره.
گاهی باید قوانین اصلاح بشن.
گاهی باید روش معاملاتی رو کنار گذاشت و مسیر دیگهای رو امتحان کرد.
اما بین «اصلاح یک سیستم بر اساس داده» و «فرار از یک سیستم بعد از چند نتیجهی بد» تفاوت بزرگی وجود داره.

فرض کنیم یک سیستم رو فقط در ۱۰ معامله امتحان کردیم.
۵ معامله ضررده شده.
حالا خیلی راحت میتونیم نتیجه بگیریم:
«این سیستم جواب نمیده.»
اما واقعاً چه اطلاعاتی داریم؟
شاید سیستم در تعداد بیشتری معامله نیاز به بررسی داشته باشه.
شاید بعضی از معاملات اصلاً طبق قوانین سیستم اجرا نشده باشن.
شاید ریسک زیادی داشتیم.
شاید هنوز در تشخیص ستاپها مهارت کافی نداریم.
و شاید هم واقعاً سیستم مناسب ما نباشه.
اما با چند معامله نمیتونیم این موارد رو از هم تفکیک کنیم.
اینجاست که صبر برای جمعآوری داده اهمیت پیدا میکنه.

یک تریدر باید به سیستمش فرصت بده تا خودش رو نشون بده؛ البته نه به شکل کورکورانه.
بلکه با ثبت معاملات، بررسی نتایج و تحلیل اشتباهات.
از طرف دیگه، یک مشکل روانی هم وجود داره.
گاهی سیستم جدید جذابتره چون هنوز ضررهاش رو ندیدیم.
وقتی یک روش جدید پیدا میکنیم، همهچیز روی کاغذ عالی به نظر میرسه.
اما هنوز با ضررهای اون زندگی نکردیم.
هنوز نمیدونیم در یک دورهی بد چطور رفتار میکنه.
هنوز نمیدونیم اجرای واقعی اون چقدر سخته.
در واقع، ما فقط بخش جذاب سیستم جدید رو میبینیم.
اما با سیستم قدیمی، تمام ضررها و اشتباهاتش رو تجربه کردهایم.

برای همین ممکنه سیستم جدید در ذهنمون بهتر به نظر برسه، حتی بدون اینکه واقعاً بهتر باشه.
یک نکتهی دیگه هم هست:
هیچ استراتژیای قرار نیست تمام بازار رو پوشش بده.
ممکنه یک سیستم در یک نوع بازار عملکرد خوبی داشته باشه و در شرایط دیگه ضعیفتر باشه.
ممکنه چند معامله پشت سر هم ضررده بشن و این اتفاق کاملاً در چارچوب آماری سیستم قرار داشته باشه.
پس دیدن چند ضرر به تنهایی دلیل کافی برای کنار گذاشتن سیستم نیست.
همونطور که دیدن چند سود هم دلیل کافی برای اعتماد کامل به یک سیستم نیست.

چیزی که اهمیت داره، بررسی در یک نمونهی مناسب و اجرای منظم قوانینه.
گاهی چیزی که باید تغییر کنه، سیستم نیست؛ تریدره.
شاید باید بهتر ستاپ رو تشخیص بدیم.
شاید باید صبورتر باشیم.
شاید باید حجم معامله رو کنترل کنیم.
شاید باید یاد بگیریم وقتی شرایط سیستم وجود نداره، وارد نشیم.
و شاید باید به جای پیدا کردن استراتژی بعدی، همین استراتژی فعلی رو اونقدر تمرین کنیم که اجرای اون برای ما طبیعی بشه.
این یعنی تسلط.
تسلط فقط به معنی بلد بودن قوانین نیست.
یعنی بارها یک شرایط مشابه رو ببینی، تصمیم درست بگیری، نتیجه رو ثبت کنی و از تکرار این فرآیند تجربه به دست بیاری.

در نهایت، شاید سؤال بهتری که بعد از یک دورهی بد باید از خودمون بپرسیم این نباشه که:
«چه استراتژی جدیدی پیدا کنم؟»
بلکه باید این باشه:
«دقیقاً چه چیزی در عملکرد من یا سیستمم نیاز به بررسی داره؟»
گاهی جواب، تغییر سیستمه.
گاهی اصلاح یک قانون.
گاهی کاهش ریسک.
و گاهی فقط تمرین و اجرای بیشتر.
قرار نیست همیشه با پیدا کردن چیز جدید پیشرفت کنیم.
گاهی پیشرفت واقعی زمانی اتفاق میفته که تصمیم میگیریم برای مدتی، از جستوجوی چیز جدید دست بکشیم و ببینیم با چیزی که همین حالا داریم، چقدر میتونیم بهتر بشیم.