یکی از سختترین چیزها در معاملهگری اینه که پول رو از تصمیمگیری جدا کنیم.
بالاخره دلیل اینکه ترید میکنیم، کسب درآمده. پس طبیعیه که سود و ضرر برامون مهم باشه.
اما مشکل از جایی شروع میشه که پول، جای معامله رو در ذهنمون میگیره.
یعنی به جای اینکه بپرسیم:
«آیا این معامله با سیستم من هماهنگه؟»
از خودمون میپرسیم:
«این معامله چقدر میتونه بهم سود بده؟»
همین تغییر کوچک، میتونه رفتارمون رو کاملاً عوض کنه.

وقتی به پول نیاز داریم، بازار رو متفاوت میبینیم
فرض کنیم امروز تصمیم گرفتیم حتماً سود کنیم.
بازار اما هیچ توجهی به این تصمیم نداره.
ممکنه ستاپی که منتظرش هستیم اصلاً شکل نگیره. ممکنه بازار تمام روز در شرایط نامناسب حرکت کنه.
اما وقتی ذهنمون درگیر پول باشه، «معامله نکردن» برامون سخت میشه.
شروع میکنیم به پیدا کردن دلیل برای ورود.
یک حرکت کوچک رو ستاپ میبینیم.
یک شکست ضعیف رو معتبر فرض میکنیم.
حد ضرر رو بزرگتر میکنیم.
یا بعد از یک ضرر، معامله بعدی رو فقط برای جبران ضرر قبلی انجام میدیم.
در واقع دیگه بازار رو معامله نمیکنیم؛ نیاز مالی خودمون رو معامله میکنیم.
بازار به هدف مالی ما اهمیتی نمیدهد
ممکنه بگیم:
«من امروز باید ۲۰ دلار سود کنم.»
ولی بازار نمیدونه ما امروز به ۲۰ دلار نیاز داریم.
ممکنه بگیم:
«این ماه باید ضرر قبلی رو جبران کنم.»
اما بازار هیچ مسئولیتی برای جبران ضرر ما نداره.
حتی ممکنه بهترین تصمیم امروز این باشه که هیچ معاملهای نکنیم.
و اینجاست که معاملهگری برای خیلیها سخت میشه؛ چون گاهی بهترین تصمیم مالی، انجام ندادن هیچ معاملهایه.

وقتی نتیجه مهمتر از تصمیم میشود
اگر قبل از ورود فقط به سود فکر کنیم، بعد از ورود هم دائماً قیمت رو دنبال میکنیم.
هر حرکت مخالف میشه یک تهدید.
هر حرکت موافق میشه یک دلیل برای خوشبینی.
حد ضرر دیگه فقط یک بخش از سیستم نیست؛ تبدیل میشه به چیزی که دوست نداریم اتفاق بیفته.
و وقتی حد ضرر خورد، به جای اینکه بگیم:
«این معامله طبق احتمالات سیستم من به نتیجه نرسید.»
میگیم:
«حالا باید این پول رو پس بگیرم.»
از همینجا چرخهی اشتباه میتونه شروع بشه.
معاملهگر قرار نیست هر روز پول دربیاورد
یکی از چیزهایی که باید باهاش کنار بیایم اینه که بازار به ما حقوق روزانه نمیده.
قرار نیست هر روز سود کنیم.
قرار نیست هر روز ستاپ داشته باشیم.
قرار نیست هر بار که پای چارت میشینیم، فرصتی برای کسب درآمد وجود داشته باشه.
وظیفهی ما پیدا کردن معاملهی مناسب و اجرای درست اونه.
گاهی این یعنی وارد شدن.
گاهی یعنی خارج شدن.
و گاهی هم یعنی چند ساعت یا حتی چند روز، هیچ کاری نکردن.

پول باید نتیجهی معاملهی درست باشد
به نظرم یکی از مهمترین تغییرات ذهنی در معاملهگری اینه که ترتیب این دو تا رو درست کنیم:
اول معاملهی درست، بعد نتیجهی مالی.
نه اینکه:
اول پول، بعد پیدا کردن راهی برای معامله.
وقتی پول رو مقدم بر فرآیند قرار میدیم، برای رسیدن به نتیجه شروع میکنیم به تغییر دادن قوانین.
اما وقتی فرآیند برامون مهمتر باشه، میتونیم حتی یک معاملهی ضررده رو هم درست انجام داده باشیم.
و این شاید یکی از عجیبترین واقعیتهای معاملهگری باشه:
ممکنه یک معامله ضررده، معاملهی خوبی باشه؛ و یک معاملهی سودده، معاملهی بدی.
چون کیفیت معامله رو نتیجهی یک بار بالا و پایین شدن قیمت تعیین نمیکنه.
تصمیم درست، اجرای درست و پایبندی به سیستم مهمتره.
در نهایت، ما برای پول وارد بازار میشیم؛ اما برای اینکه به پول برسیم، نباید اجازه بدیم پول تصمیمهامون رو بگیره.
پول میتونه هدف معاملهگری باشه؛ اما نباید فرماندهی معاملهگری باشه.