حالا که فهمیدیم سیستم معاملاتی فقط یک نقطهی ورود نیست، باید یک قدم جلوتر بریم.
اگر بخوایم یک سیستم معاملاتی بسازیم، دقیقاً چه چیزهایی باید داخلش مشخص باشه؟

اول از همه باید بدونیم چه چیزی رو معامله میکنیم.
قرار نیست هر روز از یک نماد به نماد دیگه بریم.
ممکنه یک تریدر فقط روی یک جفتارز کار کنه.
یکی روی طلا تمرکز کنه.
یکی هم چند بازار مشخص رو زیر نظر داشته باشه.
مهم اینه که محدودهی کارمون از قبل مشخص باشه.
بعد از اون، باید بدونیم چه زمانی معامله میکنیم.
همهی ساعتهای بازار شرایط یکسانی ندارن.
ممکنه سیستم ما فقط در یک سشن یا یک بازهی زمانی خاص اجازهی معامله بده.
پس «چه زمانی معامله کنم؟» هم بخشی از سیستم محسوب میشه.

مرحلهی بعد، شرایط بازاره.
مثلاً آیا فقط در روند معامله میکنیم؟
آیا بازار رنج هم جزء سیستم ماست؟
آیا در زمان نوسانات شدید معامله میکنیم یا نه؟
اینجا باید مشخص کنیم سیستم ما در چه محیطی فعال میشه و در چه شرایطی بهتره اصلاً وارد نشیم.
بعد میرسیم به مهمترین بخش:
ستاپ معاملاتی ما دقیقاً چیه؟
یعنی چه اتفاقی باید روی نمودار بیفته تا بگیم:
«این همون موقعیتیه که دنبالش بودم.»
اینجا باید تا جای ممکن از عبارتهای مبهم فاصله بگیریم.
مثلاً «وقتی بازار خوب شد وارد میشم» قانون مشخصی نیست.
اما اگر بگیم:
«وقتی این شرایط مشخص برقرار شد و این تریگر شکل گرفت، وارد میشم»

داریم به یک قانون قابل بررسی نزدیک میشیم.
بعد از ستاپ، باید شرایط ورود رو مشخص کنیم.
ممکنه خود ستاپ شکل گرفته باشه، اما هنوز تریگر ورود ما فعال نشده باشه.
پس باید بدونیم دقیقاً چه چیزی باعث میشه از مرحلهی «منتظر بودن» وارد مرحلهی «اجرا» بشیم.
بعد نوبت حد ضرر و خروج میرسه.
اگر وارد معامله شدیم، باید از قبل بدونیم چه چیزی باعث میشه بگیم:
«سناریوی من دیگه معتبر نیست.»
و همینطور باید مشخص کنیم در چه شرایطی سود رو میگیریم یا از معامله خارج میشیم.

بعد از اون، بخش مهم دیگهای داریم:
ریسک و حجم معامله.
سیستم باید مشخص کنه در هر معامله چه مقدار ریسک مجازه و حجم معامله چطور بر اساس اون تعیین میشه.
چون اگر ورود و خروج مشخص باشه ولی ریسک مشخص نباشه، هنوز یک بخش مهم سیستم ناقصه.
اما ماجرا همینجا هم تموم نمیشه.
یک سیستم خوب باید برای شرایطی که نباید معامله کنیم هم قانون داشته باشه.
مثلاً اگر شرایط بازار با سیستم ما هماهنگ نیست، چه کار میکنیم؟
اگر ستاپ کامل نشده، چه؟
اگر محدودیت زمانی سیستم گذشته، چه؟
اگر شرایطی وجود داره که طبق قوانینمون نباید وارد بشیم، آیا واقعاً میتونیم صبر کنیم؟
این قسمت شاید در ظاهر کمتر دیده بشه، ولی خیلی مهمه.
چون یک سیستم فقط نمیگه:
«چه زمانی وارد شو.»
بلکه باید مشخص کنه:
«چه زمانی وارد نشو.»

در نهایت، بهتره سیستم برای ثبت و بررسی معاملات هم چارچوب داشته باشه.
چون اگر معاملهای انجام بدیم ولی ندونیم چرا وارد شدیم، چرا خارج شدیم و آیا طبق قوانین عمل کردیم یا نه، بعداً نمیتونیم عملکرد سیستم رو درست بررسی کنیم.
پس اگر بخوایم همهی اینها رو کنار هم بذاریم، یک سیستم معاملاتی باید حداقل به این سؤالها جواب بده:
چه چیزی رو معامله میکنم؟
چه زمانی معامله میکنم؟
در چه شرایطی معامله میکنم؟
دنبال چه ستاپی هستم؟
چه چیزی ورود من رو تأیید میکنه؟
حد ضرر کجاست؟
چه زمانی خارج میشم؟
چقدر ریسک میکنم؟
حجم معامله چطور تعیین میشه؟
چه زمانی اصلاً معامله نمیکنم؟
و در نهایت:
چطور عملکردم رو ثبت و بررسی میکنم؟
هرچقدر جواب این سؤالها روشنتر باشه، سیستم ما هم از یک ایدهی کلی فاصله میگیره و به یک چارچوب قابل اجرا نزدیکتر میشه.
اما حالا میرسیم به یکی از سختترین قسمتهای ساختن سیستم:
اصلاً چطور قوانین ورود خودمون رو بسازیم؟
در قسمت بعد میریم سراغ ساختن قوانین ورود.