یکی از تغییرات مهمی که ممکنه در مسیر معاملهگری برای یک تریدر اتفاق بیفته، اینه که کمکم بفهمه:
بازار هیچ وظیفهای برای پولدار کردن ما نداره.
نه میدونه ما چقدر زحمت کشیدیم.
نه میدونه امروز به پول احتیاج داریم.
نه براش مهمه که معاملهی قبلیمون ضرر شده.
نه اهمیتی میده که چند ساعت پای نمودار نشستیم.
بازار فقط حرکت میکنه.
این ما هستیم که باید یاد بگیریم در برابر این حرکت، چطور تصمیم بگیریم.

بازار به تلاش ما پاداش نمیدهد
ممکنه پنج ساعت نمودار بررسی کنیم و در نهایت هیچ معاملهای پیدا نکنیم.
ممکنه یک هفته مطالعه کنیم و اولین معاملهمون با ضرر بسته بشه.
ممکنه ماهها تمرین کنیم و هنوز نتیجهای که انتظار داریم نگیریم.
بازار قرار نیست به خاطر این تلاشها به ما پول بده.
این شاید در ابتدا کمی تلخ به نظر برسه، اما در واقع میتونه نگاه ما رو آزاد کنه.
چون وقتی بفهمیم بازار به «تلاش» ما بدهکار نیست، دیگه لازم نیست برای جبران زمانی که گذاشتیم، خودمون رو مجبور به معامله کنیم.
بازار ضرر قبلی ما را هم جبران نمیکند
فرض کنیم امروز ۵۰ دلار ضرر کردیم.
فردا وارد بازار میشیم.
ذهنمون میگه:
«امروز باید اون ۵۰ دلار رو پس بگیرم.»
اما بازار چیزی دربارهی ضرر دیروز ما نمیدونه.
برای بازار، معاملهی امروز فقط یک موقعیت جدیده.
این ما هستیم که یک داستان از معاملهی قبلی با خودمون وارد معاملهی جدید میکنیم.
و همینجا ممکنه تصمیمگیری خراب بشه.
حجم رو بیشتر میکنیم.
زودتر وارد میشیم.
ستاپهای ضعیفتر رو قبول میکنیم.
و فقط به یک دلیل:
میخواهیم بازار بدهی خودش را به ما پرداخت کند.
در حالی که چنین بدهیای اصلاً وجود نداره.

بازار دشمن ما هم نیست
از اون طرف، گاهی تریدر بازار رو مثل یک دشمن میبینه.
وقتی ضرر میکنه میگه:
«بازار پول منو زد.»
«بازار نگذاشت سود کنم.»
«بازار استاپم رو زد و بعد برگشت.»
اما بازار علیه ما نقشه نکشیده.
قیمت قرار نیست با توجه به پوزیشن ما حرکت کنه.
اگر خرید کرده باشیم و قیمت پایین بره، این اتفاق شخصی نیست.
بازار نه با ما دوست هست و نه دشمن.
بازار فقط بازاره.
این نگاه چه چیزی را تغییر میدهد؟
وقتی بفهمیم بازار چیزی به ما بدهکار نیست، یک اتفاق مهم میافته:
دیگه احساس نمیکنیم باید معامله کنیم.
اگر ستاپ وجود داشته باشه، طبق سیستم وارد میشیم.
اگر وجود نداشته باشه، منتظر میمونیم.
اگر معامله ضررده بشه، میپذیریم.
اگر سودده بشه، طبق برنامه مدیریت میکنیم.
دیگه لازم نیست از هر حرکت قیمت چیزی برای خودمون استخراج کنیم.
چون میدونیم:
فرصت، حق ما نیست؛ فرصتیه که اگر شرایطش فراهم شد، میتونیم ازش استفاده کنیم.

«من باید امروز سود کنم» یک جملهی خطرناک است
گاهی تریدر قبل از شروع بازار یک هدف برای خودش تعیین میکنه، مثلا:
«امروز باید ۲٪ سود کنم.»
مشکل اینجاست که بازار هیچ تعهدی نداره که امروز چنین فرصتی به ما بده.
ممکنه بهترین تصمیم امروز این باشه که هیچ معاملهای نکنیم.
اما اگر از قبل تصمیم گرفته باشیم که حتماً باید سود کنیم، احتمالاً شروع میکنیم به پیدا کردن معاملهای که واقعاً وجود نداره.
و این یکی از تفاوتهای مهم بین فرصت پیدا کردن و فرصت ساختنه.
تریدر خوب دنبال فرصت میگرده.
تریدر تحت فشار، گاهی سعی میکنه از هیچ، فرصت بسازه.
تو فقط مسئول خودت هستی
ما نمیتونیم تعیین کنیم بازار کجا بره.
نمیتونیم تضمین کنیم تحلیل درست از آب درمیاد.
نمیتونیم نتیجهی هر معامله رو کنترل کنیم.
اما میتونیم کار خودمون رو کنترل کنیم:
تحلیل
انتخاب موقعیت
ریسک
حجم
حد ضرر
اجرای معامله
و واکنش خودمون به نتیجه.
اینها قلمرو ما هستن.
بازار هم قلمرو خودش رو داره.
مشکل خیلی از تصمیمهای بد زمانی ایجاد میشه که میخواهیم چیزی رو کنترل کنیم که اصلاً در اختیار ما نیست.

شاید آزادی واقعی همین باشد
وقتی قبول کنیم بازار قرار نیست به ما پول بده، اتفاق جالبی میافته.
دیگه لازم نیست از بازار چیزی بگیریم.
فقط باید ببینیم آیا موقعیتی وجود داره که طبق سیستم ما ارزش پذیرش ریسک رو داشته باشه یا نه.
اگر بود، معامله میکنیم.
اگر نبود، کنار میایستیم.
و شاید همینجا باشه که معاملهگری از یک تلاش دائمی برای «پول درآوردن» تبدیل میشه به یک فرآیند تصمیمگیری.
در نهایت
بازار قرار نیست هزینهی زندگی ما رو پرداخت کنه.
قرار نیست ضرر قبلیمون رو جبران کنه.
قرار نیست به خاطر زحمتی که کشیدیم به ما پاداش بده.
و قرار نیست چون به پول احتیاج داریم، فرصت مناسب ایجاد کنه.
بازار هیچ قولی به ما نداده.
اما این الزاماً خبر بدی نیست.
چون وقتی این رو بپذیریم، از یک فشار بزرگ آزاد میشیم:
اینکه فکر کنیم بازار باید به ما چیزی بده.
از اون لحظه به بعد، معاملهگری شکل دیگری پیدا میکنه.
ما دیگه برای گرفتن پول از بازار واردش نمیشیم.
وارد میشیم تا وقتی شرایط مناسب خودمون رو دیدیم، ریسک حسابشدهای بپذیریم.
اگر بازار پاداش داد، میپذیریم.
اگر نداد، باز هم طبق برنامه ادامه میدیم.
چون در نهایت:
بازار به ما بدهکار نیست؛ ما فقط مسئول تصمیمهای خودمونیم.