چه رویا ها که نداشتم ، چه آرزو هایی که نداشتم

چه هدفایی که به باد هوا نرفت چه تلاش های بی وقفه ای که نکردم و هیچی نشدم چه فکر کردیم چه شد.
نا امیدم نا امید.
داریم تو ایران جون میدیم زجر کش میشیم در حال مرگ تدریجی هستیم!
یا نابودمون کن، یا درست کن همه چیو، یا از این خراب شده نجاتمون بده.
چی شد واقعا چی به سرمون اومد ؟
دلم دیگه مرگ میخواد شبی نیست ارزو نکنم که خدایا بکش منو.
نفسم دیگه نمیشه کشید.
چی به سرمون اوردید؟؟ بی انصافا؟؟
نا امیدی، اعتقاد مردم ایران شد. هیچکس برای چیزی زنده نیست ، همه برای هیچ زنده اند.
