از بالای دره به پایین پرت می‌شود.لحظات اول٬نفسش بالا نمی‌آید.قدری که می‌گذرد٬سعی می‌کند که خودش را به دیواره‌ی دره برساند و تکیه بدهد.بعد از مدتی که حالش جا می‌آید٬بلند می‌شود و شروع به راه رفتن می‌کند.اندکی که جلوتر می‌رود درختان بلندی دورش را می‌گیرند.سروهایی که تا خود آسمان ادامه دارند.آن‌قدر که به خدا می‌رسند.هر چه که بیش‌تر پیش می‌رود٬نشانه‌ای از حیات نمی‌بیند.تنها راهی سنگلاخی که تمامی ندارد.ناگهان سروها شروع به افتادن می‌کنند.مرد می‌دود.از آخری که عبور می‌کند٬همان لحظه آخرین سرو هم می‌افتد.از پشت سرش صدای آب می‌شنود.سرش را که برمی‌گرداند امواج آب او را در بر می‌گیرند.
چشم که باز می‌کند خودش را روی کنده‌ی درختی می‌بیند که بر روی آب شناور است.خودش را به کناری می‌رساند و روی خشکی پهن می‌شود.بلند می‌شود و به راه می‌افتد.روبه‌رویش جنگل است.در جنگل یک شعاع نور هم به زمین نمی‌رسد.بعد از ساعت‌ها راه رفتن٬مقابلش کلبه‌ای را می‌بیند.در کلبه باز است.درون را نگاه می‌کند.جز یک صندلی راحتی٬چیز دیگری داخل کلبه نیست.مطمئن است که مدت‌هاست که کسی اینجا نبوده.گوشه‌ای از کلبه خوابش می‌برد.
بیدار می‌شود.می‌بیند که رواندازی روی او انداخته شده.شومینه‌ی کلبه هم روشن شده است.در باز می‌شود و پیرزنی با کاسه‌ای کنارش می‌آید و کاسه را کنار او می‌گذارد و می‌رود.مرد صدایش می‌زند.پیرزن برمیگردد و با ایما و اشاره نشان می‌دهد که زبانی برای حرف زدن ندارد.مرد که بسیار گرسنه است٬کاسه‌ی سوپ را با تکه نانی که کنارش است٬می‌خورد.به بیرون از کلبه می‌رود. پیرزن دارد هیزم می‌شکند.مرد تبر را از او می‌گیرد و مقداری هیزم می‌شکند.پیرزن راه می‌افتد.مرد دنبالش می‌رود.بعد از چند ساعت راه رفتن به کنار جاده‌ای می‌رسند.پیرزن سمتی را نشان می‌دهد و روی زمین خانه‌ای می‌کشد.انگار می‌خواهد بگوید که شهر از کدام طرف است.مرد می‌گوید:
نمی‌خواهم به شهر برگردم.تازه از آنجا فرار کرده‌ام.
پیرزن به سمت عکس شهر حرکت می‌کند.به مغازه‌ای می‌رسد.بسته‌ای که در دست دارد را به مغازه‌دار می‌دهد و مقداری وسایل به جایش می‌گیرد.به کلبه برمی‌گردند.غذایی می‌خورند و می‌خوابند.صبح روز بعد٬پیرزن نیست.یک روز تمام می‌گذرد و برنمی‌گردد.حال روز دوم هم تمام شده و برنگشته.مرد بلند می‌شود و می‌رود سری به مغازه‌دار می‌زند.مغازه‌دار می‌گوید:
دیروز همین‌جا قلبش گرفت و مُرد.
مرد نمی‌داند چه باید بکند؟به سمت شهر می‌رود.در میدان مرکزی شهر است که حلقه‌ای دورش را می‌گیرد.همه به سمت او هدف گرفته‌اند.شلیک می‌کنند.گلوله‌ها اثری رویش نمی‌گذارند.به او که برخورد می‌کنند٬می‌افتند زمین.گلوله‌ها اصلا وارد بدنش نمی‌شوند.گویی دیگر رویین تن شده.چیزی در او اثر نمی‌کند.هر چه اتفاقات عجیب‌تر می‌شوند٬او کمتر آسیب می‌بیند.او فقط می‌خواهد که بار دیگر پیرزن را ببیند.می‌خواهد بپرسد که چه می‌کرده در گستره‌ی بی‌نهایت آن جنگل؟چگونه از زندگی در آنجا نمی‌ترسیده؟او که آن‌قدر از چیزی واهمه نداشته٬چه چیزی دیده که قلبش به خاطر آن گرفته؟پیرزن را می‌بیند که به سویش می‌آید.دست او را می‌گیرد.راه که می‌افتند اطرافشان شروع به محو شدن می‌کند تا اینکه همه‌جا سفید می‌شود.به نیمکتی می‌رسند.روی آن می‌نشینند.پیرزن اشاره به روبه‌رو می‌کند.یک نفر به سویشان می‌آید.اندکی که نزدیک می‌شود٬مرد او را می‌شناسد.به سمتش می‌رود ولی تا به او می‌رسد٬او هم محو می‌شود.به طرف پیرزن برمیگردد.می‌بیند که گوشه‌ی چشم او خیس شده.پیرزن بلند می‌شود و می‌رود.اطراف مرد دوباره نمایان می‌شود.این بار انگار دیگر هیچ‌کس او را نمی‌بیند.همه چیز در شهر دوباره عادی شده. فهمید که چرا پیرزن قلبش گرفته.او بعد از مدت‌ها کسی مثل خودش را دیده بود.
