ارغوان

سایه‌‌ی درختی که روبه‌رویم است،خودم و نیمکتی را که روی آن نشسته‌ام دربرگرفته.دیگر زمان زیادی از وقتی که آفتاب تمام نیمکت را گرفته بود می‌گذرد.سرما دارد اذیتم می‌کند.

-سلام.

+سلام.

-ببخشید معطل شدی.بریم؟

بلند می‌شوم تا برویم.کنار مغازه‌ای دوتا پیراشکی می‌خرم.همین طور که دارم می‌خورم،حرف‌هایش را می‌شنوم.کاری که خوب آن را بلدم.کاری که زمانی که تو حرف می‌زنی تنها کاری است که دوست دارم انجام دهم.ناگهان زیر پایم خالی می‌شود.همه جا تاریک است.هیچ چیز را نمی‌بینم.یکدفعه همه جا روشن می‌شود.روبه‌رو هرکه را دراین دنیامی‌شناسم،می‌بینم.نزدیکشان که می‌شوم انگار هیچ‌کدام من را نمی‌شناسند.می‌خواهم با آن‌ها حرف بزنم اما صدایم را نمی‌شنوند.راه می‌افتم و همه‌ی آن‌ها را پشت سر می‌گذارم.حال دیگر هیچ کدامشان را نمی‌بینم.ارغوان جلوتر روی نیمکتی نشسته.می‌روم و کنارش می‌نشینم.هنوز دارد پیراشکی می‌خورد.

+کجاییم؟

-یعنی چی؟روبه‌رو خونت نشستیم دیگه!

نگاهی به روبه‌رو می‌کنم.درست می‌گوید.تازه اطراف را می‌توانم تشخیص بدهم.

-بریم؟

+کجا بریم؟

-اِه!خودت گفتی بریم بهشت زهرا.

من که به یاد نمی‌آورم ولی با او می‌روم.

آنجا که می‌رسیم،سر قبر پدر و مادرش می‌رویم.فاتحه‌ای می‌خوانم.سطلی آب روی سنگ قبرها می‌ریزم.ارغوان با پدر و مادرش درد و دل می‌کند.مثل همیشه دارد شرح هفته‌ای را که گذرانده می‌دهد.

زیر پایم خالی می‌شود.

همه‌جا روشن است و این‌بار دیگر جایی تاریک نیست.ارغوان را کمی آن طرف‌تر می‌بینم.به او می‌گویم:

خوبی؟

در جواب سری تکان می‌دهد.می‌گوید:بریم دیگه دیر میشه؟

+چی دیر میشه؟

-می‌خواستیم بریم خونه‌ی مامانت.تا الان مامانت صد بار زنگ زده که کی میاین.

من که نمی‌دانم چه اتفاقی دارد برایم می‌افتد ولی بلند می‌شوم که برویم.

خانه‌ی مادرم،فسنجان پخته.همان طور که خودم دوست دارم.نه ترش است و نه شیرین.قاشق اول را که در دهان می‌گذارم.

زیر پایم خالی می‌شود.

این دفعه در دفتر کارم هستم.دو نفر با جدیت دارند موضوعی را برایم توضیح می‌دهند.دست به سرشان می‌کنم و از دفتر بیرون می‌زنم.می‌آیم خانه.ارغوان دارد پیانو می‌زند.صندلی‌ای کنارش می‌گذارم و می‌نشینم.بعد از چند دقیقه قطعه را تمام می‌کند.می رود داخل آشپزخانه و دو فنجان چای می‌آورد.چیزی نمی‌گوید.هر چه می‌خواهم شروع کنم حرف بزنم،منصرف می‌شوم.حالت صورتش عجیب است.تا به حال او را این‌گونه ندیده بودم.فنجان را داخل سینی می‌گذارم.پلک که می‌زنم،مادرم روبه‌رویم نشسته.می‌گوید:

بلند شو!باید بریم بیمارستان دنبال ارغوان.

می‌گویم:

ارغوان؟ارغوان چی شده؟

زیر پایم خالی می‌شود.

روی نیمکتی می‌افتم.ارغوان از روبه‌رو می‌آید و می‌گوید:فشارت برگشت سرجاش؟رنگت که هنوز زرده.بیا کمکت کنم سوار ماشین بشی.

به زور سوار ماشین می‌شوم.دیگر جان ندارم.به خانه که می‌رسیم،روی تخت پهن می‌شوم.ارغوان در اتاق را می‌بندد و می‌رود.در لحظات زندگی‌ام گم شده‌ام.انگار دارم همه چیز را از دست می‌دهم و حسرتی عجیب دائم مرا دنبال می‌کند.

ارغوان در را باز می‌کند و می‌آید و کنارم می‌نشیند.دستم را می‌گیرد.دستش خیلی گرم است.دستم را که مثل چوب خشک شده،نرم می‌کند.با چشم‌هایش روی تمام صورتم حرکت می‌کند.دستم را فشار می‌دهد.می‌گویم:

من قبلا هم این‌جوری می‌شدم.چیزی نیست.درست میشه.

گریه‌اش می‌گیرد.بغلم می‌کند.حال دیگر سراسر وجودم گُر می‌گیرد.همان جا از خستگی خوابم می‌برد.

چشم که باز می‌کنم،همین‌طور دارم بالا می‌روم.اطرافم آن‌قدر روشن است که چیزی جز سفیدی مطلق نمی‌بینم تا اینکه نور کم‌کم کم می‌شود.از حرکت می‌ایستم.یک در روبه‌رویم است.آن را باز می‌کنم.ارغوان که انگار منتظرم بوده،به سمتم می‌آید و بغلم می‌کند.می‌نشینم.می‌پرسد که خوبم و می‌گویم که خوبم.می‌گوید:

بریم.

و دری را که سمت راستم است نشان می‌دهد.من آن‌قدر از جایی نامشخص به جایی نامشخص‌تر رفته‌ام که دیگر جانی برای رفتن ندارم.وقتی می‌بیند که بلند نمی‌شوم،برمی‌خیزد و کیفش را برمی‌دارد و می‌رود.همه جا ساکت است.گویی در خلاء کاملم.بلند می‌شوم که از دری که آمدم بروم. ارغوان از آن وارد می‌شود.دارد گریه می‌کند ولی همزمان لبخند هم می‌زند.گویی فکر می‌کرده که رفته‌ام.

زیر پایم خالی می‌شود.

روی چمنی نشسته‌ام.ارغوان و مادرم آن سوی خیابان‌اند.مادرم از همان طرف خیابان دستی تکان می‌دهد و خداحافظی می‌کند.تصویر خداحافظی‌اش در ذهنم می‌ماند.انگار دیگر او را نخواهم دید.ارغوان می‌آید کنارم.دستم را می‌گیرد.باز هم دستانش گرم است.راه می‌افتیم.کمی آن طرف‌تر،سر چهار‌راه،دسته گلی را از کودکی که سر چهارراه ایستاده می‌خرد.آن را به من می‌دهد.چراغ‌های چهارراه سبز می‌شوند.

زیر پایم خالی می‌شود.

دسته گل هنوز در دستم است اما خونین.لکه‌های خون راهی را روی زمین نشانم می‌دهند.دنبالشان که می‌روم اطرافم به مرور معلوم می‌شود.در مزرعه‌ی گندمی هستم.ارغوان وسط زمین درو شده نشسته.می‌روم و روبه‌رویش می‌نشینم.دسته گل را از من می‌گیرد.به محض اینکه آن را می‌گیرد،تمام خون‌های روی آن می‌روند داخل رگ‌هایش.دسته گل را روی زمین می‌گذارد.همه جا سبز می‌شود.باغی اطرافمان به وجود می‌آید.سرسبزی و زندگی انگار از همان نقطه و با همان دسته گل شروع می‌شود.حال دیگر چیزی نمی‌تواند مرا از این نقطه تکان بدهد.اکنون فقط منم و ارغوان و زندگی.دیگر اکنون برایم مهم شده.دیگر قرار نیست اکنون را از دست بدهم.تمام عمر هم همین را می‌خواستم.خودم باشم با ارغوان و زندگی‌ای که در کنارمان است.