این بار هم بر می‌گردم

مرد سرش را از پنجره بیرون آورد و فریاد زد: «دوستت دارم.»
هشتاد و چند ساله به نظر می‌رسید. موهای صاف و کم پشت سفیدش در باد اوایل پاییز پریشان بود. پولیور دست بافت سورمه‌ای رنگ و رو رفته‌ای بر تن داشت و روی گونه چپش خرده نان چسبیده بود. نیم تنه‌ی مرد از قاب پنجره ساختمانی سی ساله در طبقه سوم معلوم بود و همه رهگذرهای کوچه می‌توانستند تصویرش را ببینند و صدای ابراز عشقش را بشنوند. همه نگاه‌ها به سمت زنی چرخید که با کیف پارچه‌ای بزرگی در دست، بی‌خیال و آهسته در پیاده‌رو راه می‌رفت و از خانه دور می‌شد. مرد فریاد زد: «مریم... دوستت دارم. صدامو می‌شنوی؟ مریم می‌شنوی؟» همه رهگذرهای کوچه زل زده بودند به مریم. نگران بودند که صدای مرد را شنیده یا نه. چهره مریم عادی بود. نه مشعوف و هیجان زده، نه بی‌رحم و خشمگین. شبیه زن سالخورده‌ای با زانوهای پر درد بود که بارها و بارها این صحنه را از نزدیک دیده و این جملات را شنیده.
مریم نگاهی به ساعتش انداخت و سرعت را کمی تندتر کرد. پیرمرد با فریادی بلند که احتمالاً به گوش همه‌ی مردم شهر می‌رسید گفت: «مریم ترکم نکن. خواهش می‌کنم مریم»
بالاخره یکی از دلواپس‌های خیابان به طرف زن رفت و گفت:‌ «مریم خانم! فکر کنم این آقا با شما هستن.» مریم می‌دانست که مخاطبِ مرد است. هفته‌ای چند بار شاهد باز شدن پنجره و فریادهای پیرمرد بود. با لبخندی صبور به دلواپس نگاه کرد و گفت:‌ «نگران نباش دخترم. ترکش نمی‌کنم. دارم میرم خرید. برمی‌گردم.»
مرد خیلی وقت بود که همه چیز را از یاد برده بود. نمی‌دانست چند ساله است. نمی‌دانست پاییز یا بهار کدام سال است. نمی‌دانست در شهر زادگاهش نفس می‌کشد یا گوشه‌ای از ناکجای غربت. اسم رئیس جمهور وقت را نمی‌دانست و از قیمت‌ها و ارزش پول ملی خبر نداشت و احتمالاً اگر از خانه خارج می‌شد هرگز راه بازگشت را پیدا نمی‌کرد. مرد فقط مریم را به یاد داشت. عاشق مریم بود. نبودن مریم تنها چیزی بود که در جهان خالی جدیدش حس می‌کرد و تن بی‌حسش را به وحشت می‌انداخت.
مریم پاهای کم جانش را کف پیاده رو حرکت داد و آهسته گفت:‌ «نگران نباشین. همیشه برگشتم، این بار هم برمی‌گردم.»