همیشه در زندگی باورم این بوده که دوستان و یاران واقعی ما همنشینان قرون و اعصار گذشتهاند. نشان به این نشان که گاهی خواندن یک بیتِ هفتصد ساله یا تماشای یک بوم چند هزارساله، هزار بار بیشتر از ساعتها گپ و گفت با دور و بری ها حالمان را خوب میکند. حال اگر آن قدر بختیار باشیم که زندگی تفاوت ظریف ما بین همکار، همکلاسی، همسایه یا فامیل را حتی از "دوست" نشانمان بدهد و در زندگی دوستی داشته باشیم، آن وقت حتماً اینقدر خوشبخت خواهیم بود که لذت بازیابی حرفها و فکر های قدیمی را بعد ده سال دوری تجربه کنیم. آن وقت حتماً میفهمیم که اگر صد سال هم همدیگر را نبینیم سر رشته حرفهایمان را گم نمیکنیم و این دوری های چند ماهه و چند ساله چیزی را بین ما عوض نمیکنند. جوری که انگار چون این پیوستگی ها ازلی است و پرودگار قلبها را جایی حوالی بیگ بنگ به هم جوش داده، در نتیجه ابدی نیز خواهد ماند و بالاخره یک روز در حوالی بی نهایت پرتوهای نزدیک شونده چشم های ما بر هم منطبق میشوند و لذت یکی شدن را خواهیم چشید.
