لا به لای اخبار جهان و اتفاقات گزارش نشده زندگی مردم که بگردی میبینی خبری از فانتزیهای زیبا و روحنواز نیست. ژانر حوادث، ژانر وحشت است و جنگ و جنایی و معمایی. همهمان در این سالها آنقدر فیلم و سریال دیدهایم که دیگر از مواجهه با داستان های عجیب و غریب این روزها شوکه نشویم. دیگر پذیرفتهایم که بازیگران بیدستمزدی هستیم که بدون خواندن فیلمنامه جلوی دوربین آمدهاند. این را نمیخواهم بلند بگویم. پس جلو بیایید تا آهسته دم گوشتان بگویم که ما پذیرفتهایم بازیگران سوگلیِ فیلمنامه نویس و کارگردان نیستیم و به احتمال زیاد، ما را جایی بیاهمیت از قصه حذف خواهند کرد؛ بدون موسیقی متنی غمانگیز و کلوزآپی از صورتِ زخمی و از نفس افتادهیمان.
شاید این ویروس برود و ویروسی دیگر جانشینش شود. شاید زلزله، زمین زیر پایمان را نصف و خانههایمان را ویران کند. شاید سونامی، شهری را با خود ببرد. شاید زامبیها از زیر خاک بیرون بیایند و نیمه شب به پنجرههایمان بچسبند. شاید بیگانگان کهکشان همسایه تصمیم بگیرند آشغالهای داغ و سنگینشان را به طرف سیارهمان پرتاب کنند. دیگر احتمال هر چیزی هست. سر را به هر طرف بچرخانی آشوب است. اما یک نگاه به خودت و اطرافت بینداز. زندگی هنوز ادامه دارد و ادامه خواهد داشت. تا وقتی جنازهمان روی زمین ناافتاده باید ادامه بدهیم. باید به آن لعنتیهای پشت دوربین ثابت کنیم که ما سیاهی لشکر نیستیم، ما قهرمان فیلم پر فاجعهی خودمان هستیم.

زندگی که سخت میشود، سیاهی که روزها را میگیرد، ناامیدی که چنگ میزند به قفسه سینه و ناخن بر پوست تن میکشد، بدشانسی که مثل سوسک حمام شروع میکند به زاد و ولد، غصه که جمع می شود روی غصه، بغض نترکیده که میچسبد به دیوارهی گلو، توصیف همه چیز که میشود چرت و چرک و مزخرف و لعنتی، خیالم راحت است که به زودی ورق برمیگردد. در این روزهای سخت است که می شود منتظر خاکستری شدن سیاهیها و بعد سفید و شفاف شدن روزگار ماند. در این روزهای سخت و لعنتی است که شروع میکنم به شمردن ساعتها و دقیقهها، برای آغاز خوشی؛ برای آغاز خنده های از ته دل، برای آرام گرفتن روح، برای شناور شدن روی ابرهای فرضی.

پذیرفتن حقیقت، زندگی را کمی آسانتر میکند. حقیقت این است که زندگی سخت و غیر منصفانه، و باید با آن کنار بیاییم، چون چاره دیگری نداریم. همان قدر که زمین گرد است، روزگار ما زمینیها هم گرد است. میچرخد و میچرخد و گاه برایمان درد میآورد و گاه آرامش. گاه اشکِ از سر بیچارگی میآورد و گاه اشکِ پس از قهقهه های کر کننده. خوبیاش به همین است. خوبیاش به این است که میدانی هیچ چیز همیشگی نیست. میدانی که توپ روزگار تا ابد خواهد چرخید و ورق ها تا ابد عوض خواهند شد. خوبیاش به این است که میتوانی با امید منتظر بمانی. منتظر بمانی تا خاک و طوفان تمام شود و رنگین کمان بیرون بیاید. خوبی گرد بودن همین است. گردی ها از حرکت باز نمیایستند. گردی ها منتظرت میگذارند اما هرگز ناامیدت نمیکنند.