در جهان امروز ما کلماتی که به مفهوم ساحت آنها تجاوز شده بسیار زیاد است. در عصر مدرن و پس از سلطه همه جانبۀ تکنولوژی بر زندگی انسان، بسیاری از واژههایی که بیشتر در خدمت طبیعت و هنر بودند به خدمت تکنولوژی درآمده و از غالب تعریف زیبایی شناسانه خارج شده یا برای دادن چهرهای زیبا به تکنولوژی به عاریت گرفته شدهاند.
به ترکیب هایی مانند "پرواز جنگنده اف ۱۶" یا "موشک های زیبا" نگاه کنیم. "پرواز" در دنیای ماقبل سلطه تکنولوژی صرفاً به حرکت پرندگان در آسمان اطلاق میشد و شاعران و نویسندگان هم از آن برای خلق جهانی هنری و زیبایی شناسانه بهره میبردند. اما امروز مدام در اخبار میخوانیم و میشنویم: "جت های جنگی فلان کشور بر فراز خلیج فارس به پرواز درآمدند" یا "موشک بالستیک به سمت فلان هدف به پرواز درآمد" (بدون اینکه به این بیاندیشیم که موشک و جت هیچگاه به پرواز در نمیآیند، بلکه توسط نیرو و ارادهای رانده و پرتاپ میشوند تا زمینی و قلبی را بشکافند، خانهای را خراب کنند، مزرعهای را آتش بزنند یا اشک های مادری را بر صورتش بخشکانند.)

یکی دیگر از این کلماتی که معنا و مفهوم آنها مورد تجاوز واقع شده واژۀ "عشق" است. عشق دیگر به هیچوجه آن بار و مفهوم عاطفی، احساسی و ارزشی گذشتۀ خود را ندارد و به واژهای دم دستی و مبتذل تبدیل شده است. کلمۀ عشق حالا ابزاری در دست عدهای شده است که تلاش میکنند پوششی زیبا به هوس بازی، خیانت و تنوع طلبی خود بدهند و هر رابطه خارج از قاعده و پنهانی خود را به پای عشق مینویسند. امروزه بسیاری هستند که رابطه نهانی از همسر را عشق مینامند و یا هر رابطه بیسر و پایی را که صرفاً بر اساس تحریک هورمون و تجارت پنهانی مستتر در آن شکل گرفته است را عشق مینامند. حالا دیگر "شوگر ددی" ها و "شوگر مامی" ها هستند، که پرچمداران عشق و عاشقی شدهاند و هوسبازی سر پیریشان را به پای دفتر عشق مینویسند. امروزه "عشقم عشقم" (بدون آنکه حتی یکبار هم به معنا و فوق چنین کلمهای اندیشیده باشند) به لقلقۀ زبان بسیاری بدل شده است. حالا مفهوم عشق که بیش از هزار سال نقطه کانونی و دال مرکزی و معنا بخش شعر و ادبیات غنی این سرزمین بوده است به کلمه پیش پا افتاده و به غایت مبتذل بدل شده است که توسط هر کسی و برای هر رابطهای ولو رابطهای ساعتی مورد استفاده قرار میگیرد.

واژۀ عشق امروزه به کلاه بزرگی تبدیل شده است که عدهای برای سوء استفاده از احساسات دیگری به وفور مورد استفاده قرار میدهند.
گاهی به این فکر میکنم که آیا لازم است سوگوار مرگ کلماتی باشیم که معنایشان را برای ما از دست میدهند؟ شبیه سوگ در مرگ یا از چشم افتادن کسانی که عزیزان ما بوده اند. آیا نیست شدن معنایی سابقاً پیدا، خود رنجی برای انسان نیست؟