در کشاکش زندگی آموختهام که حتی دراماتیکترین و موزیک خورترین خاطرات زندگی آدم هم یک روز فراموش میشوند و از آنها تنها قاب خالی یک عکس خاکستری روی دیواری رنگ مرده میماند. میشوند کیتونی زهر آلود که زهرش را کشیده باشند و مجبور باشد تمام عمر را درهم تنیده و مچاله، هم پیاله شیشه الکل باشد و آنقدر بنوشد تا خشک خشک شود و از چشمان گیرا و ترسناکش تنها مولکول هایی بیتحرک و بیجان باقی بماند. من فكر میكنم آدميزاد خيلی زود به هر چيزی خو میكند، اساساً از نظر من آدميزاد موجودی است عادت كننده که ذائقهاش تابع شرایط است و میآید روزی که بزاغ هايش برای بیمزه ترین غذاها هم فَواره میزند و دستش بی اختیار برای پلاسیده ترین میوه های روی میز دچار لرزشی ارگانیک میشود. آنچنان که با چشم های خودم دیدم انطباق پذيری سربازان را که در فِرِنچِ خوابی آرام، روی آسفالت داغ و زمخت چه رژهها که نمیرفت. بر همین اساس هميشه اين احساس را در زندگي داشتهام كه سختیِ انسان مچ كاری ترين زخمها را هم میخواباند. جوری كه شاید ترک برداریم اما نمیشکنیم و همینگونه است که بالاخره يک روز، کاری ترين زخمها هم ترمیم میشوند و عمیق ترین شکستگی ها جوش میخورند و نهايتا صبح يک شب تبدار خيلی خيلی بلند از خواب بلند میشويم و میبينيم حتی اثرِ سرنگِ واكسنِ خردسالی روی بازويمان را هم لابه لای فراموشی قبض آب و برق جا گذاشتيم.

زمان غارتگر عجیبی است و با هر ثانیه که میگذرد چیزی از ما را با خود میبرد، غارتگری که همه چیز را بدون اجازه میبرد و تنها یک چیز است که آن را همیشه فراموش میکند .خب کیست که نداند زمان بی رحم تر از آن است که این چیزها را به خاطر بیاورد و همه می دانیم زمان که میگذرد شیرین ترین خاطرات ما هم ته نشین میشوند و به بیاهمیتی میل میکند. زمان که میگذرد کسی ما را به خاطر نمیآورد و به آسانی فراموش میشویم. من با الکساندر پوپ موافقم آنجا که گفته بود: زندگی فراموش میکند کسانی را که زندگی را فراموش کردهاند.