در میان این همه غوغا و شر
عشق یعنی کاهش رنج بشر
مجتبی کاشانی
عشق، فرزند زیبای همخوابگی لذت و رنج است. دل که میبندی، انگار افتاده باشی در خارستان، هر دم باید به دردهای تازه عادت کنی، بی آن که خسته شوی یا دلت بخواهد دردها تمام شوند. با هر نفسی، بیشتر دوستش داری و میدانی بس نیست. انگار که خلق شده باشی برای خواستن او، او که گاهی اصلا نمیداند چه پریشانی برای هر لبخندش.
عشق، سالی بارانی با چهار فصل جنون است. غرورت را مثل شیشه میشکنی و رویش میرقصی و به زخم های تن و دلت افتخار میکنی، که اصلا غرور به چه دردی میخورد اگر نشکند به پای یار؟ بقیه دردکشیدنت را میبینند و نمیدانند در چه خلسهای گم شدهای. نمیدانند اختیار به دست خودت نیست. و تو لالِ لالی، که حرفی نداری با جماعت عاقلان. حلاجیم و سنگسار میشوی و با زخم های تن و دل در میانۀ میدان های شهر میرقصی و آواز میدهی که عالم از نالۀ عشاق مبادا خالی. عاقلان میایستند کنار میدان و نگاه میکنند و با تاسف سر تکان میدهند و با پوزخند میپرسند "کدام عشق، آدم ساده؟" تو کف دست دلبرت را نشانشان میدهی. همانجا که دانه سبز خواستن را کاشتهای، و صنوبری سبز قد کشیده تا آسمان. صنوبری که در سیطره تاریکی از آن بالا میروی و به خورشید میآویزی و برای یار بوسه میفرستی. کسی که عاشق نیست چگونه بفهمد که با دردهایت چقدر خوشی؟

عشق، جنونی دلخواه است. حسادت کردن به خورشیدی که اول صبح شانه های برهنۀ یارت را میبوسد، متنفر بودن از باد اردیبهشت که میپیچد لای موهایش، بیزاری از مردم شهر که نگاهش میکنند، مردن برای دستانش، زنده شدن با لبخندش. خلاصه کردن دنیا در پیراهن گرم کسی. حریص بودن برای هر تماس سادۀ کوچک، گُر گرفتن در بیوقت ترین ثانیه های ممکن، آتش شدن به جان توده های برف دلت، پرنده شدن در میان توفانها، و بیدرد و بیهراس کوبیده شدن به دیوارهای بلند شرایط.

عشق، عشق، عشق. لبخندی بیدلیل، وسط جلسه کاری خسته کننده. نوشتن اسم کسی، روی کاغذ یادداشتهای روزمره. پیدا کردن اسمی، روی تابلوهای نئونی مغازه های شهر. ضبط کردن صدایی و بارها و بارها شنیدنش. بغض کردن با هر ترانۀ دلچسب. گریستن روی شانۀ امن بالش، خندیدن سر به سر باد. رقصیدن با تمام درخت های سرو در پاییز. روباه شدن برای شازده کوچولو، اهلی و رام و مهربان و غمگین. راه رفتن با گربه های بیخواب خیابان، نیمه شب های سرد. زیستن، شبیه باد، بیقرار و بیآرام. پرندگی، در تمام دشتهای دور. شوق آتش شدن، در تنانگی ناممکن. غزل شدن بر لبان روزگار. ماندن بر بلندای صلیب علاقه، با لبخند و تاجِ خاری بر سر. آدم بهتری شدن، به تاوان عمر. بهار شدن در پاییز به برکت لبخندی، برف شدن در چله تابستانِ دست های کسی.
عشق جنونی دلخواه است، بعضی شبها پرستار با پنج سی سی مهربانی در بوسهاش کنارت میآید - خودش یا خیالش - و تو همانطور که ابرهای دلت را از همه پنهان میکنی، تن میدهی به رقص نوک انگشتانش روی پوست غمگین ساعدت که درمان همه دردهای تاریخ است. و شک نداری که هرگز درمان نمیشوی، که این جنون تمام سهم توست از دنیا. گم میشوی در چشم های کسی که اهلیات کرده، و مردم دنیا از یاد میبرند بودهای، و از یاد میبری مردم دنیا بودهاند.