ویرگول
ورودثبت نام
مهدی گوهری
مهدی گوهری
مهدی گوهری
مهدی گوهری
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

ما در هر دو دنیا دنبال علایق‌مان می‌رویم

شما هم از آن هایی هستید که معتقدند انسان دارد عمرش را در اینترنت هدر می‌دهد؟ شما هم از آن دسته انسان‌ها هستید که معتقدند آنهایی که عضو هیچ شبکه اجتماعی نیستند، دارند تند تند کتب خطی و به روزترین مقاله های علمی و جدیدترین رمان‌ها را می‌خوانند و تند تند پله های ترقی را بالا می‌روند و تند تند در شغلشان ترفیع می‌گیرند و تند تند ورزش می‌کنند و تند تند "دیتاکس واتر" سر می‌کشند و تند تند دور دریاچه‌ای فرضی می دوند و نقشه‌ی دورهمی های خانوادگی و فامیلی می‌کشند و توی مهمانی هایشان شعر سعدی می‌خوانند و باقلوای خانگی می خورند و تند تند گل می‌گویند و گل می شنوند و هیچکس هم تند تند از روی آخرین جوک های تلگرامی‌اش روخوانی نمی‌کند؟

خب، من این طور فکر نمی‌کنم. اینترنت و این دنیای اصطلاحاً مجازی، جذاب‌ترین جایی است که بشر در طول حیاتش توانسته بسازد. حالا این که هرکس چه استفاده‌ای از آن می‌کند به خودش مربوط است. عده‌ای عمرشان را هدر می‌دهند(همان کاری که در دنیای اصطلاحاً واقعی می‌کنند) و عده‌ای گنجینه را پیدا می‌کنند و کشف می‌کنند و می‌آموزند و ایده می‌گیرند و چشم هایشان بازتر از قبل می‌شود و از دیوارها و مرزها رد می‌شوند و به جایی می‌روند که هرگز نبوده‌اند.

من فرق چندانی بین زندگی در دنیای واقعی و مجازی نمی‌بینم. ما همان آدم ها هستیم. اگر در دنیای واقعی مدام در حال امتحان کردن رژیم های مختلف لاغری ایم و از این و آن سراغِ «چی بخورم لاغر شم؟» را می‌گیریم، در دنیای مجازی پیج یا کانالِ "لاغری در 10 روز" را دنبال می‌کنیم. اگر اهل مطالعه‌ایم، ناشران محبوبمان را دنبال و کتاب های جدیدی پیدا می‌کنیم. اگر کارمان در شهر، دید زدن این و آن و نظر دادن راجع به لباس و هیکل و قیافه دیگران است، در شبکه های اجتماعی توی صفحه "دختران و پسرانِ فلان" می‌چرخیم و زیر عکس ها کامنتِ «واه واه چه زشت و چه بد تیپ»‌ و «منم اگه انقد آرایش کنم به این خوشگلی میشم» و «این که همه جاش عملیه» می‌گذاریم. اگر در دنیای واقعی اهل ورزش کردن هستیم، در دنیای مجازی ویدئوهای "تمرین در خانه بدون وسایل بدنسازی" را تماشا می‌کنیم. اگر ذاتاً‌ اهل خاله زنک بازی‌ایم، در اینترنت هم دنبال مکانی با چنین هدفی می‌گردیم.

فحاشانِ دنیای مجازی، خردمندانِ منزه دنیای واقعی نیستند. نقاشان و حکاکان روی آثار باستانی، دنبال کننده‌ی صفحه‌ی متروپولیتن نیستند. ما در هر دو دنیا دنبال علایق مان می‌رویم؛ دنبال چیزی که واقعاً هستیم. حالا گیریم با کمی ظرافت و مخفی کاری بیشتر. به گمانم این که فکر کنیم اگر شبکه های اجتماعی و کلاً اینترنت وجود نداشت، ما داشتیم به بهترین و مفیدترین شکل ممکن زندگی می‌کردیم و شاد و خوشبخت و موفق بودیم، بزرگترین فریب خویشتن است. اینترنت و مشتقاتش روی پله ترقی زندگی ما ننشسته‌اند. اگر این طور فکر می‌کنید، شکل استفاده تان از این گنجینه را عوض کنید.


مجازیفضای مجازیاینترنتاینستاگرامدلنوشته
۸
۲
مهدی گوهری
مهدی گوهری
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید