ویرگول
ورودثبت نام
مهدی گوهری
مهدی گوهری
مهدی گوهری
مهدی گوهری
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

عقوبتی برای دزدیدن کلمه از باقی جانداران

شاید آن‌چه انسان را پادشاه زمین کرد، توانایی‌اش در تظاهر کردن به امر یا حس غیرواقع باشد. توانایی منحصر به فردی که "پذیرش" و "جعل تقدس" را بدل به برگ برنده انسان کرده‌ است. مثلاً بعید میدانم شامپانزه بتواند وانمود کند همخوابه‌اش را به جان دوست دارد، و احتمالا نر و ماده هر دو می‌دانند رفتار ساده‌شان نه از سر عشق که رفتاری غریزی، طبیعی و برای کام‌جویی و لذت و البته به تعویق انداختن انقراض است.
انسان در بزنگاه‌های عمرش، بی‌شمار نقاب دارد. بسته به گذر عمر، ما همه مهارتی در انتخاب نقاب مناسب داریم و هرچه پیش می‌رویم، در این بی‌خویش شدن و اصالت دادن به نقاب‌ها بیشتر گُم می‌شویم. شاید اگر دایناسور هم بلد بود در اوج یخبندان قرون دور وانمود کند امیدی عمیق به برآمدن خورشیدی گرم دارد، نابودی‌اش تا امروز و حالا رخ نداده‌ بود.

انسان، رقصندۀ ماهر آتش و دریا، پشت نقاب‌های خود با واقعیتی مهیب در تماس است: "همواره تنها هستم". شاید ما برای گریز از این امر واقع و عینی ترسناک است که دایره‌ای وسیع یا کوچک از روابط با تنهایان دیگر خلق می‌کنیم، و نامی مقدس بر آن می‌نهیم: عشق، دوست، خانواده، هم‌وطن.

ما، غالبا سلاطین خلق رنج توامان خود و آدم‌های مجاوریم. روابط ما- نه الزاماً روابط عاطفی- معمولا به دوسویۀ فرسایشی و ناخوشایند باج‌گیری/باج‌دهی بدل می‌شود، موازنه‌ای منفی برای دو انسان ناخوشحال. تا چشم می‌بیند، قبیله‌ای از گیاهان مسمومیم که بیش از جاذبۀ دوستی، هراس تنهایی و ترس از با خویش ماندن است که ما را کنار هم نگاه داشته.
اما تو تنهایی انسان، و این نفرین توست. عقوبتی برای دزدیدن کلمه از باقی جانداران. تو تنهایی، و هرقدر برای مفاهیم دست‌سازت عمق و تقدس جعل کنی، چیزی از فقدان معنا در زیست محدود پر دردسرت کم نخواهد شد. پس بخند و ببخش و بگریز، و از یاد نبر آن که روبروی توست، خود تویی با نقابی دیگر.

تنهاییدلنوشته
۲
۰
مهدی گوهری
مهدی گوهری
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید