شاید آنچه انسان را پادشاه زمین کرد، تواناییاش در تظاهر کردن به امر یا حس غیرواقع باشد. توانایی منحصر به فردی که "پذیرش" و "جعل تقدس" را بدل به برگ برنده انسان کرده است. مثلاً بعید میدانم شامپانزه بتواند وانمود کند همخوابهاش را به جان دوست دارد، و احتمالا نر و ماده هر دو میدانند رفتار سادهشان نه از سر عشق که رفتاری غریزی، طبیعی و برای کامجویی و لذت و البته به تعویق انداختن انقراض است.
انسان در بزنگاههای عمرش، بیشمار نقاب دارد. بسته به گذر عمر، ما همه مهارتی در انتخاب نقاب مناسب داریم و هرچه پیش میرویم، در این بیخویش شدن و اصالت دادن به نقابها بیشتر گُم میشویم. شاید اگر دایناسور هم بلد بود در اوج یخبندان قرون دور وانمود کند امیدی عمیق به برآمدن خورشیدی گرم دارد، نابودیاش تا امروز و حالا رخ نداده بود.

انسان، رقصندۀ ماهر آتش و دریا، پشت نقابهای خود با واقعیتی مهیب در تماس است: "همواره تنها هستم". شاید ما برای گریز از این امر واقع و عینی ترسناک است که دایرهای وسیع یا کوچک از روابط با تنهایان دیگر خلق میکنیم، و نامی مقدس بر آن مینهیم: عشق، دوست، خانواده، هموطن.
ما، غالبا سلاطین خلق رنج توامان خود و آدمهای مجاوریم. روابط ما- نه الزاماً روابط عاطفی- معمولا به دوسویۀ فرسایشی و ناخوشایند باجگیری/باجدهی بدل میشود، موازنهای منفی برای دو انسان ناخوشحال. تا چشم میبیند، قبیلهای از گیاهان مسمومیم که بیش از جاذبۀ دوستی، هراس تنهایی و ترس از با خویش ماندن است که ما را کنار هم نگاه داشته.
اما تو تنهایی انسان، و این نفرین توست. عقوبتی برای دزدیدن کلمه از باقی جانداران. تو تنهایی، و هرقدر برای مفاهیم دستسازت عمق و تقدس جعل کنی، چیزی از فقدان معنا در زیست محدود پر دردسرت کم نخواهد شد. پس بخند و ببخش و بگریز، و از یاد نبر آن که روبروی توست، خود تویی با نقابی دیگر.