" انسان قرن بیست و یکم انسانی تواناست که کوه و دریا را رام خود کرده پا جای پای خالق گذاشته، دشت ها را پر کرده و کوه ها را صاف، به آسمان رفته به عمق زمین ولی هنوز پلکش از بازگشت به دیروزش خیس است."
به خودمان که بیاییم میبینیم حواسمان نیست که در کنار دغدغه های روزانۀمان هر کدام از ما چقدر از خود بیگانه شدیم، چقدر شبیه خودمان نیستیم، چقدر فاصله افتاده بین ما و خودمان، اینکه چقدر برخیمان تنها شدهایم، مثل آن تک گرگ درّه کنگراجین طالقان که مدت ها طول کشید تا صبر کنم برف ببارد و بتوانم از روی جای پایش آنقدر بروم تا پیدایش کنم.
به باور من بعضی نشانهها در دنیا برای یادآوری است، به خودم و به خودمان که، که بودیم، که هستیم و که میخواهیم باشیم. حیات را مدیون آبی بیکران دریاهاییم. آنها نشانمان میدهند که نه زندگی آنقدر ها اتفاق غم انگیزی است که میگویند و نه زمین آنقدرها که شنیدهایم جای بدی است. زندگی از چشمه به مزارع و رود و از رود به دریا و از دریا که مادر زمین است دوباره به آسمان و سیراب شدن چشمهها و چرخهای که هر بار تکرار میشود. دریا رابط بزرگ این بازی است. آرام، عمیق، آبی، مهربان، روزی رسان، پاک کننده، الهه باروری، قانونمند، اگر طوفانی و پر از موج و تلاطم هم بشود درونش آرام است. عاشق ماه است مثل همان گرگ و با هر آمدن ماه مدّ میکند و چند متر بالا میآید و هر شب صورت ماه را هزار تکه روی خودش منتشر میکند. عرش خداوند روی آب است {سوره هود آیه ۷}. عشق است همین بازی دریا با نور که از خورشید نمیهراسد.
همه این حرف ها را گفتم تا ببینیم بعضی افراد چگونه مارا به خودمان گره میزنند، چشم هایشان واسطه ماست با خودمان که در این تلاطم ایام و امواج سختِ زندگی روی زمین مثل دریا از درون آرام باشیم. استقامت کنیم، بایستیم مستقیم توی صورت خورشید نگاه کنیم، مثل دریا.

اما با این همه اما فکر میکنم باید خیلی بگذرد تا عشق دوباره از جایی حوالی ما جوشیدن بگیرید و ما را مسحور خود کند. جوری که انگار همیشه همین جا بوده و این تنهایی ها موقتی است. شاید آن روز به جای گوشه تَرِ چشم های ما، ما دلتنگ های همیشگی، ما دیر رسندگانِ ابدی، دوباره دیدن او، آیت روشنی بر حضورِ این رهایی بخشترین منجیان توی زمینِ زندگی باشد، تا ما بی آنکه دلتنگ باشیم سر وقت برسیم، روزی که دوباره زمین دیار عاشقان شود و عشق فرزندانش را از دور و اطراف به خود فرا بخواند و بر شانه های خدای، بشود نفر به نفر الهه های عشق و وفاداری را پیدا کرد، روزی که عشق همانی باشد که هیچوقت نگوید "متاسفم!"