زنان هر سرزمین شعر آن سرزمین هستند. (جلال ستاری)

او تمام عمر نمیتواند در استادیومها حاضر باشد، خیلی از مواقع حتی نمیتواند آنگونه که دوست دارد زندگی کند. محروم است از گفتن دوستت دارم، از داشتن قلب حتی، هر اندازه هم که قیمتی باشد جزئی از دارایی های مرد است، مثل وقتی که توی دبیرستان محاصرمان میکردند که شما روشن فکرها حاضرید خواهرتان...بگذریم...! تداوم حافظهاش اِرُر میدهد وقتی که نیمه شب دلش میخواهد دلگیریاش را در سکوت پیاده رو و فریاد هندزفریاش بگذراند توی شهری که پیاده راه هایش هم بجای سکون و آرامش مثل بزرگراهها رینگ ترافیک شده است و دی اکسید کربن بیش از اکسیژن حق حیات دارد، محکوم است تا روی خاکستری این روزهای زندگیاش رنگ حیات بپاشد زیرا آفریده شده تا زیبا باشد، الهه باروری که شاید آرزویش زادن رهایی و آزادی باشد. با این همه سقف آسمانش گاهی آنقدر کوتاه است که مجبور است ظرافت خود را توی آینه های زنگاربسته بیاراید. حتی وقتی حیاط احساساتش بالاتر از بام شعور من و ما است. متهم است، توی خانه پدر، خانه شوهر، توی خیابان و حتی پشت طیاره، صورتک اتهام با اوست هر جا که میرود، تیغ نتوانستن، ناتوان بودن، نیازمند بودن بیخ گلویش است و چه مذبوحانه میکوشد این سالها تا با دست های بسته طرحی مرغی را روی قفس تنهایی هایش بکشد.

یک متر و هفتاد صدم افراشت قامت سخنم / یک متر و هفتاد صدم از شعر این خانه منم / یک متر و هفتاد صدم پاکیزگی ساده دلی / جان دلارای غزل جسم شکیبای زنم (سیمین بهبهانی)