با اولین پرتو مهتاب است که گل شبتاب رویاها و آرزوها گلبرگ هایش را باز میکند. چهار پنج هزار میلیارد سال است که رویاها و آروزهای رنگارنگ همین موقع های شب از آن دورها، از پشت ابرها و کوه ها به سمت ما میآیند و ما را با خود میبرند. همه قرارها و بی قراریها، رئالیستی ترین فلسفهها و اروتیک ترین شاعرانه ها فرزند شباند، شبی که ماه مراد از افق شود طالع، شب عاشقان بیدل، آن شب قدری که گویند اهل خلوت، اشک آن شب، شب، شب و فقط شب ...
متبرک باد نامت، ای شب. متبرک باد اسمت، و جنونِ جاری در تو. متبرک باد پوست مخملیات که هر گوشهاش زخمی خون ریز است از یادی و یاری و فراقی. متبرک باد سکوت مغرورانهات، و بینیازیات از همه نیایش های اهالی. متبرک باد لبخند سرد بیروحت، به ما دچارت شدهها.
متبرک باد نامت، شب. متبرک باد لحن سرد ثانیههایت، که آهسته میچکند بر تن تهی روزگار. متبرک باد مکاشفاتی که هبه میکنی به چشم بیدار و تن ملتهبی که همخوابگی تو را به خوابها ترجیح میدهد. متبرک باد دستان شفاگرت، پیامبر مغموم قرن های دور.
متبرک باد نامت، شب. ای صلیبی که از چوب مقدس انزوا ساخته شدهای، و هرشب بر تو میآویزیم به یمن نفس آزرده آزارندهات. که اگر تو نبودی، از روشنای وخیم روز که تنهاییمان را بیرحمانه با هزار بهانه فریاد میکند، به کجا پناه میبردیم؟ که پناه تویی، توی مرموز که هیچ وقت هم اهل رفاقت نمیشوی.

متبرک باد نامت، شب. ای معشوق تند خوی سردمزاج اهالی اندوه. شراب سالخورده که مستیات مدام است و مستانگیات پایدار. مرا در آغوش امنت دفن کن، و روز که برآمد مرا به شهر خورشید و دلتنگی پس نده، که از آزار متوالی همهمه و نور و عبور خستهام.
متبرک باد نامت، شب. که گیسوان سیاهت حقیقتِ دردند، بی که به پلشتی حرف ذرهای آغشته شده باشد جان شیدای سکون و سکوتت.
متبرک باد نامت، و سکوتت، و امن آغوشت.