یاد گرفتهاید که برای زندگی کردن باید هدف داشت. از همان کودکی باید فکر میکردید که «میخواهید در آینده چه کاره شوید؟» حتی اگر بنا به مقتضای سن و سالتان هم ترجیح میدادید به مسائل مهمتری مثل گره خوردن موی عروسک یا خراب شدن ترقههای تفنگتان فکر کنید، باز به لطف بزرگترهایی که عمری عادت کردهاند بهجای جواب، سؤال تحویلتان بدهند، دوباره با آن روبهرو میشدید. هیچکس نمیپرسید «چگونه میخواهی زندگی کنی؟»، «چه خوابهایی دوست داری ببینی؟»، «با کدام اتفاق دوست داری عاشق شوی؟» که همیشه برای این مردم چه کاره بودن مهمتر از چگونه زیستن بود.
جوابهایتان خیلی با هم فرقی نمیکرد. اگر دکتر و مهندس نبود حتماً خلبان میشد. بس که آن روزها فیلمها و سریالها پر بود از دکترهای خوشصدای باوقار و مهندسهای خوشلباسی که در اوج ثروت و انسانیت، با مهربانترین دخترهای دنیا آشنا میشدند و مدام با خوبی و خوشی تا آخر عمر زندگی میکردند. این بود که برای باوقار بودن یا خوشلباس بودن یا لااقل پیدا کردن یکی از همان مهربانترینها چارهای جز دکتر یا مهندس شدن نداشتید.
اینگونه بود که مجبور شدید هدفی را در برابرتان بگذارید. که اگر کسی پرسید میخواهید چه کاره شوید جوابی داشته باشید. که فقط خدا میداند که چه خوشبختیهایی را فقط برای همین بیجواب نماندن فدا کردهاید. آن هم در برابر آدمهایی که حتی به اندازۀ شنیدن جوابتان هم منتظر نمیماندند. آنقدر آرزوهایتان بالا و دستنیافتنی مینمود که فقط همین رسیدن دستتان به آنها، لحظۀ باشکوه زندگیتان را رقم میزد. زیستن برای یک لحظه رسیدن، یا رسیدن یک لحظه. بدون فکری برای لحظههای فراوان بعد از آن.
روزها برایش میدویدید و شبها به یادش رؤیا میبافتید. هرچه زمان بیشتر میگذشت، آرزوهایتان دستیافتنیتر میشد و با هر قدم که به آنها نزدیکتر میشدید، جزئیات بیشتری از آنها به چشمتان میآمد. واقعیتهای کوچک فراوانی به آن آرزوهای زیبا اضافه میشد و به همان اندازه از شکوه و جمالش کم میکرد. تغییراتی آرام و بیصدا. خطرناکترین تغییرها. گاهی کسی یا چیزی بهناگهان تغییر میکند. میشود کسی یا چیزی دیگر. تکلیف روشن است و رها کردنش سخت نیست. میدانید که این تغییرکردۀ جدید مطلوب شما نیست. اما وقتی کسی یا چیزی آرام و بیصدا تغییر میکند الزاماً تبدیل به چیزی جدید نمیشود. تنها میدانید دیگر همان قبلی نیست. انگار گم شده. و حس شما نسبت به آن، همان حس گمکردۀ بلاتکلیف است.
شاید تنها دلیل دوستداشتنی بودن ابرها، دور بودن آنهاست. شاید اگر زمانی به آن همه سپیدی و پفآلودگی دوستداشتنی هم نزدیک بشوی ببینی که پر است از زُمختیهایی که تنها بهخاطر دور بودنشان از حیطۀ ادراک و شناختتان به چشم نمیآمدند. که ایبسا ابرها از نزدیک چیزی جز مهای غلیظ و ترسناک نباشند.

حالا نزدیکتر از همیشهاید. آن هدفی که سالها برایش جنگیدهاید در یک قدمی شماست. اما حالا یک چیزی فرق کرده. در واقع خیلی چیزها فرق کرده. نه آن آرزو همانی است که شما فکرش را میکردید و نه دیگر خودتان همان آدمی هستید که روزی هوای این آرزو را داشت. مهم نیست که کدامتان بیشتر تغییر کردهاید، خودتان یا آرزوی سابقتان. مهم این است که عمری در جستجوی چیزی بودید که حالا فهمیدید دیگر خوشحالتان نمیکند، و این از نفهمیدنیترین حسهاست برای اطرافیانتان.
و این بار بدون هیچ احساسی، در یک قدمی رسیدن به آنچه که برایش عمری اشتباهی جنگیدید، میایستید. نفس عمیقی میکشید و از همان راه رفته برمیگردید. اشتباه نکنید. در این میان درد بزرگ، نرسیدن نیست. بدترین قسمتش این است که بیآرزو میمانید. بدون بهانهای برای دویدن، زود بیدار شدن و یا حتی مراقبت از خودتان. تمام این سالها، هربار که در پیچ و خم غصه و دردی گرفتار میآمدید، به بالا نگاه میکردید و به خاطر میآوردید که همهچیز روزی عوض خواهد شد. به همان لحظۀ رسیدن میاندیشیدید و مطمئن از این که هیچچیز اینطور نمیماند پای از ورطۀ رخوت و بیحوصلگی بیرون میکشیدید. اما حالا آنقدر از عمرتان رفته که دیگر برای آرزوهای جدید فرصتی ندارید. یک حس دیرشدگی عمیق نسبت به همۀ لایهها و ابعاد زندگیتان. حس توأمانی از ترس و دلسردی. حالا دیگر به هر شروعی بدبیناید و نسبت به هر آرزوی جدیدی شکاک. از همۀ امیدهای عالم کینه به دل دارید. و اینها همانی است که روزی بوبن فرانسوی گفته بود؛ «غمهایی متقاعدکننده».
روبروی آینه از خودتان میپرسید «کجای زندگی هستم؟» اما شاید سؤال درستتر این باشد؛ «کدام زندگی؟»