۷۷ سال از انتشار کتاب "شازده کوچولو" میگذرد و شاید اگزوپری نداند که ما آدم بزرگها آنقدر غرق در عدد و رقم ماندهایم که دیگر شورش را هم درآوردیم. تصور کنید اگر در اسارت زمان و ارتش عددهایش نبودیم چه طور زندگی میکردیم. اگر مهم نبود فردا چندمِ ماه از کدام سال است، آسودهتر بودیم؟ اگر نمیدانستیم چند سالهایم دیگر گرفتار بحرانهایی به نام بحران سی سالگی و پنجاه سالگی نمیشدیم؟ اگر هر سال شمع عددی را فوت نمیکردیم و کسی گذر سالهای عمرمان را به رویمان نمیآورد، دیگر نگران عقب ماندن از پکیج کلیشههای زندگی و کارهای نکرده و چیزهای ندیده نمیشدیم؟ اگر حساب روزها و سالها دستمان نبود، دیگر احساس پیری و از کار افتادگی نمیکردیم؟ اگر در جهان قانونی تصویب میشد که بر اساس آن از روزی به بعد، شصت سالهها بیست و پنج ساله نامیده میشدند، دیگر کسی از جمله افسرده کنندهی "دیگه از سن و سال من گذشته"استفاده نمیکرد؟
واقعیت این است که بحران را عددها میسازند. عددهای روی کیک، عددهای توی فرم، عددهایی که در مقابل سوال "چند سالته؟" از دهان بیرون میآیند. بحران را مردمی میسازند که همه چیز را در بسته بندی های از قبل آماده روی میز چیدهاند و نفری یک بسته دستمان میدهند. بستۀ 16 سالۀ سوئیت و سرکش، بستۀ 25 سالۀ زیبا و شاداب، بستۀ 30 سالۀ رو به افول، بستۀ 40 سالۀ از کار افتاده، بستۀ 50 سالۀ فراموش شده، بستۀ 60 سالۀ پیر، بستۀ 70 سالۀ فرتوت... . کافی است این بسته های چرند و توخالی را راهی زباله دانی کنیم تا بفهمیم که عمر شاداب بودن و شاداب زندگی کردن حقیقیمان اینقدر کوتاه نیست و تا وقتی که پاهایمان جانِ حرکت دارد و تا وقتی که دچار زوال عقل نشدهایم و تا وقتی که خودمان قاشق در دست میگیریم و غذا را از گلو پایین میفرستیم و کسی پوشک خیس را از پایمان باز نمیکند و تا وقتی که خودمان و جهانمان را از یاد نبردهایم میتوانیم برای رسیدن به آرزوهای تکامل یافتهمان بجنگیم و یاد بگیریم و ببینیم و تجربه کنیم و عاشقانه عاشق جزئیات شویم. زندگی کوتاه است اما برای تسلیم شدگان کوتاهتر.
ما بَردۀ عددهاییم. ساعتها و دقیقهها و روزها و سالها به ما میگویند که الان وقت چیست و چه چیزی را باید برای همیشه کنار گذاشت یا در خفا و با عذاب وجدان به آن ادامه داد. عددها ما را به حرکت در میآورند و ساکتمان میکنند. عددها هستند که میگویند حالا وقت مُردن است یا وقت زندگی کردن.
