در وجود ما هستند خاطراتی که زنده تر از ثانیه های همین اکنونِ ما با دستشان برایمان چای میریزند، کنار ما راه میروند، توی پیاده رو ها نیمه های شب به صدا در میآیند و هنوز خوشبختانه یا متاسفانه راهِ خواب هایمان را بلدند. این همیشه زیستنِ آن هایی که دوستشان داریم احتمالا باید ربطی به درخشش ابدی آنها در قلبما داشته باشد، همان نقطه سبزی که هزار سال پیش کلمنس توی مغز جول روشن کرد و دکتر هاوارد قرن بیست و یکمی هم نتوانست خاموشش کند. همه آن ها که رفتهاند، جایی گوشه قلب ما تا ابد زندگی میکنند. مثل واکسنِ کودکی روی بازوی راستمان انگار جاودانه هستند و هستیشان به هستی ما گره خورده است. مثل یک دنیای موازی هستند این هم نشین های خیالی، چه بسا واقعیتر از واقعی ترین هایِ اطراف ما. همانها که یک روز یک جا از زیر انبوهِ خاکستریِ از دیروز های همیشه زنده سر بر میآورند و دنیایمان را روشن میکنند، دست خوبی را میگیرند و میگذارند توی دست زیبایی تا شاید، شاید آن روز کبوترهایمان را دوباره پیدا کنیم. نشان به آن نشان که همه آنها که رفتهاند هر چقدر هم که دور رفته باشند روزی برگشتهاند.

بگذارید راحت بگویم. همه آنهایی که میروند بی اختیار یک روز بر میگردند تا کار ناتمامشان را تمام کنند، یک قاتل سریالی یا یک سرباز خیانت کار به وطن حتی توی گذشته یک چیزی را جا گذاشتهاند که حداقل یک بازگشت دوباره را برایشان معنیدار میکند. برهمین اساس من هیچ رفتنی را باور نمیکنم، علی الخصوص رفتنِ آدمهایی که رفتن را بلد نیستند. یک جور احساس تعلقِ غیر قابل توضیح و منطق ناپذیری در این رفتن ها وجود دارد که آدم دلش میخواهد هر امروزی را بریزد توی بِشِر ناممکن تا به مدد جادو و کیمیا به دیروزها برش گرداند.