یکی از معضلات اساسی جوامع بشری این نیست که چرا افراد اینگونه یا آنگونه فکر میکنند، بلکه مسئله این است که چرا افراد اصلا فکر نمیکنند؟ انسان امروزی در هجوم افسار گسیخته رسانهها و شبکه های مجازی دیگر هیچ مفر و فرصتی برا خلوت با خویشتن و تفکر نمییابد و مدام در معرض انتخابها و گزینه های گوناگون قرار میگیرد.
نوجوان و جوان امروز قبل از آنکه به شناختی از ادبیات، شعر، سینما، موسیقی، زیبایی و امثالهم دست پیدا کند، در شبکه عظیمی از رسانه های تصویری و مجازی گرفتار میشود. رسانه هایی که اجازه و قدرت تفکر را از او سلب کرده و زیبایی و هنر مدنظر خود را به عنوان هنر و زیبایی اصیل به بت ذهنی کودکان و نوجوانان تبدیل میکنند. انسان امروزی بیشتر از آنکه دستپخت و محصول تفکر و اندیشه خود باشد، اسیر و گروگان رسانههاست و آنها هستند که خوب و بد و زیبا و زشت و خیر و شر و... را برایش تعریف و معنا مینمایند.

به عنوان مثال نظام "مد" از بدو کودکی با هجوم همه جانبه به اذهان تودهها، هر کالای بنجل (و بعضاً مضحکی) را به اسم مد روز و زیبایی تعریف میکند. این نظام یک روز شلوار پاره و پاره و یک روز لباسی که پوشیدن و کندن آن به مانند پوست چسبیده به بدن است را در ذهن مخاطبان به گروگان گرفته شده به عنوان لباس به روز و زیبا حک میکند.
رسانهها و شبکه های مجازی و تلویزیونی مختلف در هجوم همه جانبه به اذهان مخاطبان، با تبلیغات فراوان، لودگی و شارلاتان بازی را به جای سینما و کمدی، ایجاد نویز و سر و صداهای آزار دهنده آمیخته به الفاظ رکیک را به عنوان موسیقی و شعر معرفی و تبلیغ میکنند.

هدف رسانه در جهان امروز تربیت سوژه های منفعل و پذیرا است که اراده و قدرت خود را دست داده و همچون ربات به موجود مصرف کننده و تقلید کننده صرف بدل شوند. نظام رسانهای حاکم، سوژه دست پرورده خود را با چنان قطعیتی و دگماتیمسی پرورش میدهد که همین فرد پس از چند سال با ایمانی شدیدتر و متعصبانهتر از ایمان یک بنیادگرای دینی از چیزی به نام سلیقه و نظر خود دفاع میکند و با بدترین ادبیات به منتقد و مخالف خود میتازد.
