پاییز فصل خوش قیافهایست. فکر نمیکنم کسی باشد که برگ های سرخ و نارنجی و نور نرم و مه رقیق و باد پر جان و باران سر فرصتش را دوست نداشته باشد. این توصیفها شما را یاد چه میاندازد؟! یاد یک جنگل بکر و دور از دسترس و بوی کُندهی آتش گرفته در دور دستها و صدای پرندهی ناشناخته که بالهای خیساش را برهم میزند و پر میکشد به سوی پناهگاه و رعد و برقی در آسمان و بعد تصویر پررنگ و تیره شدن خاک و شُر شر باران و موزیکی دل چسب که از کلبهی فانتزی بیرون میآید و بعد نشستن روی صندلی چوبی با پایه های جیر جیر کننده و پیچیدن پتوی تَبتی دور خود و در دست گرفتن یک فنجان نوشیدنی داغ و احتمالاً روشن کردن یک نخ سیگار و زل زدن به منظرهی روبرو و خیره شدن و قطره های بیپروایی که از لبه برگها پایین میافتند و خود را میسپارند به خاک بارور و دوره کردن خاطرات شاد با آدم های برگزیده که آنجا توی تِراست آن کلبهی جادویی پتو را روی خود کشیدند و دستهایشان سرد است و روح هایشان گرم و گداخته. این از آن پاییز هایی است که احتمالاً بیشتر ما برایش جان میدهیم و میتوانیم آن را به چشم معشوقی زیبا ولی خشن، لطیف اما وحشی، خواستنی اما بیوفا ببینیم و برایش شعر بگوییم و حسرت رفتنش را بخوریم و دلتنگش شویم.

حال بگذارید برگردیم به شهر. لطفاً پتو ها را توی کمد بگذارید، شومینه های هیزمی را خاموش کنید، ساکها را را ببندید و جیب ها را چک کنید تا ببینید موبایل و کارت بانکی و کلیدها را برداشتهاید یا نه. میخواهیم به خانه برگردیم. برگردیم به اواسط پاییز تهران، به ترافیک ساعت پنج و نیم و مخلوط دود و ذرات معلق و بخاری روشن ماشینها و آسمان تیرهای که قصد باریدن ندارد و سرفه های خشک و گلو های دردناک و نفسهای گرفته و قلبی که هر لحظه میخواهد از دست از تپیدن بردارد و به مرخصی برود. پاییز واقعی تهران هیچ شبیه آن تصاویر روح بخش و رویایی اینترنتی از پاییز نیست. تهران در این فصل نه شبیه اوساکا دیده میشود و نه بروژ و کیوتو و لوگانویِ سوئیس. در کثافت موجود در هوای شهر نه نمیشود نفس های عمیق کشید و نه میشود رها و بیخیال عاشقی کرد. تصور کنید بالاخره بعد از دههها تلاش او را پیدا کرده و هنگام قدم زدن در خیابانی و شلوغ زیر درخت های خشکیده به ناگه نفستان میگیرد و زانوهایتان خم میشود و مثل رتیلی پا به سن گذاشته کف پیادهرو میافتید و مجبور میشوید دِیت اول را به اورژانس نزدیکترین بیمارستان منتقل کنید و به جای حرف زدن از عشقی زلال و استفاده از استعاره های قلب و جانی راجع به جواب نوار قلبیتان حرف بزنید و در حالی که میخواهید دستش را در دست بگیرید پرستاری بی اعصاب بالای سرتان ظاهر شود و دستتان را در میانهی راه بگیرد و سوزن سرنگ را مثل شمشیر در سنگ فرو کند. آن موقع است که میفهمید باید واقعبین باشید و به او بگویید: "دلبرم؛ دیدار بعدی باشد برای شش ماه بعد. بگذار این پاییز و زمستان بگذرد، کثافت!" البته منظورتان از کثافت او نیست. رفتنش را میبینید و آرام زیر ماسک اکسیژنتان بغض میکنید و دعا میکنید باران ببارد، که نمیبارد. بعد دعا میکنید مردم عاقل شوند و ماشینهایشان را در پارکینگها به حبسی چند ماهه بفرستند، که نمیفرستند. بعد دعا میکنید کاش شهر خلوت شود، کاش خیابان خالی شود، کاش دود و غبار و قهر میلیونها ساله برود. کاش... . بعد آرام چشم هایتان بسته میشود و به خواب فرو میروید. زیر لب میگوید: "تا وقتی بهار نیامده بیدارم نکنید" خواب میبینید وسط جنگل هستید. دراز کشیدهاید روی تپهی زرد و سرخ و نارنجی از برگهای آوازخوان. صدا؛ صدای پرنده است و چک چک باران. بو؛ بوی کُندهی آتش گرفته است در دوردستها. تصویر؛ تصویر کسی است که دههها منتظر حضورش در دقیقههایتان بودید. فصل؛ فصل دلربای پاییز است.



