در زندگی روزمره همه ما شاهد داستان های نافرجام عشقی فراوانی بودهایم. جایی که به هر دلیلی عاشقان دیروز، امروز خود را بیگانه با یکدیگر مییابند. عمدتاً فرد ترک شده که در اصطلاح بازنده خطاب میشود در هنگام مراجعه به دوستان در اکثر قریب به اتفاق موارد با قضاوتهایی مواجه میشود که جملگی به ارزش بسیار بالای او و دافعه حداکثری فرد ترک کننده تاکید دارند. در واقع گوینده این جملات صرف نظر از حقیقت داستان، صرف نظر از کیفیت آنچه رفته و او از آن بی خبر است و صرف نظر از تمامی داده های واقعی مسئله صرفاً به دنبال بازگرداندن فرد ترک شده به روال عادی زندگی است، فردی که از بد روزگار احساس طرد شدن، ترک شدن، پیچانده شدن و از همه بدتر بی ارزش شدن میکند و دوستِ او در مقام یک مشاور میکوشد تا او را متوجه ارزش های درونیاش کند ولو به قیمت بیارزش کردن فردی که رفته است.

پس ملاک و شاخص ما برای قضاوت در مورد این مسئله ها چه باید باشد؟ به عقیده من این شاخص "آزادی فردی" است. اینکه قدیم بودند کسانی که یک عمر عاشق میماندند مسئله دیروز است و ما باید بدانیم در عصری زندگی میکنیم که آدم ها با دو سه قدم از روی همه چیز رد میشوند، این دگرگونی ارزشها و شاخصها میطلبد برای بقا ما نیز با دگرگونی های محیطی خود را وفق دهیم تا مثل دایناسورها منقرض نشویم. البته من نیز میدانم که پذیرش این حقیقت برای طبع احساسی ما که در همه تاریخ خود فریبی را پسندیده و با همین فرمان شاعران را دوست داشته و از فیلسوفان بیزار بودیم سخت است. داستان تلخی است اما همان گونه که یک دختر در مقام نامزد غیر رسمی این آزادی را داشت تا پسری را از میان هزاران نفر برگزیند، حالا هم این حق را دارد تا فرد دیگری را به عنوان نامزد رسمی انتخاب کند، آنچنان که مثل قطعه گمشده شل سیلوراستاین؛ دو قطعه که روزی برای هم مناسب هستند و تشکیل زندگی میدهند قرار نیست تا قیامت هم برای هم مناسب باشند و اصلا اگر ملاک تصمیم گیری ما در این خصوص مرام و معرفت بود اساساً بهتر بود چیزی به نام جدایی وجود نداشته باشد زیرا در هر جدایی به هر حال دلی هست که بشکند. میتوانیم از آنها دلگیر باشیم بابت خاطرات مشترکی که بخشی از وجود ما شد و با آن ها برای همیشه رفت اما چه می شود کرد که در عصر مدرن زندگی میکنیم و مناسبات زندگی مدرن چنین است:" دوستت دارم تا امروز اما فردا را نمیدانم" .