واقعیت این است که ما از فراق و فقدان گذر نمیکنیم، تنها غبار زمان را تماشا میکنیم که نه چندان مهربان اما کارآمد، پوستهای از مدارا روی رنج و زخم و اندوه ما میکشد. مثل برچسب شکستنی، روی کارتن پر از خردهشیشههای یک لوستر باشکوه اما بسیار شکسته. هر فقدان، ردپای خودش را روی برف روح باقی میگذارد، ردی زبر و قاطع و قطعی. از سفر رنج که برمیگردی، در جای نامعلومی از مدار عمرت از قطار تکدر طولانی پیاده میشوی. خوششانس باید باشی که گمشدگی، سهم همیشگی تو از کیک وابستگیهای عاطفی نشود.
اما چرا دوباره به استقبال آسیبها میرویم؟ چگونه است که با زخمهای تازه و کهنه، باز شوق رقصی سرخوشانه داریم در میانهی میدان؟ بلاخواهی چگونه در کلمات ما پنهان است، وقتی لبخند تازهای را ستایش میکنیم؟ فکر میکنم تمام جادوی عبور از خارزار بلا و کسب تمنای دلدادگی، در کشف ساده و ناگفتهی انسان است: رنج، زیباست. رنج، زیبایی است.

همین اواخر زنی سالخورده که چشمهایش برکۀ ماهیان رنگی بود، برایم میگفت چگونه حاضر شده به آتش دردِ "تماشای یار با غیر" بدود، تا سهماش را از مجاورت محبوب ناممکن -گرچه اندک- از دهان ملتهب هیولای دوری بدزدد. دزد زیبایی بود زن، دزدی که رنج تا عمق استخوان دلش رفته بود و زیبایش کرده بود.
آموختهام انسان موجودی است متناقض؛ تنها، مایل به تنهایی، و ترسان از تنهایی، و نیز در برابر علاقه بسیار آسیبپذیر. آونگی میان دوری و نزدیکی است، میان وصل و فراق، جمع و تنهایی، بوسه و سیلی، آفتاب و ابر. خوشبختانه اغلب ما بسیار فراموشکاریم، و عذابها را زود از یاد میبریم، و باز به آتش میدویم. تا کی آخرین ضربه محکمتر باشد، و از دستی مهربانتر. آنگاه لابد وقتش شده خاکستری سرد شویم بر باد، و از دل و دیده و یاد برویم. و دم رفتن، آن جمله جادویی آخر را زیر گوش باد زمزمه کنیم: بله، میارزید. لذتش به رنجهایش میارزید.