ادعای تمام مردان متوهم باطل است که زن از دندۀ آنها برآمده. زن هرگز از دندۀ مرد زاده نمیشود. اوست که از بطنِ زن بیرون میآید. اوست که از زن جاری میشود، بهسان رودهایی از سرچشمه.
نزار قبانی
گفتم زنان به عشق محتاجاند؟ گفت عشق به زنان محتاج است. و بعد، مرا بوسید. گفتم زنان به نور محتاجاند؟ گفت گیاهان تمامشان به نور محتاجاند. گفتم زنان گیاهاند؟ گفت روینده و شکنندهاند و بر زمستان های طولانی فاتحند، گیاهاند، و بعد مرا بوسید. گفتم زنان به رنج محتاجاند؟ گفت زن زخمی رنج است، و خالق رنج است، و مداوای رنج است، و تداوم رنج است، و پایان رنج است. زن رنج است، و کیست که به خود محتاج نباشد. و بعد مرا بوسید. گفتم زنان بینیازند، نه؟ گفت نه، زن نیاز و بینیازی است در هم تنیده. و بعد مرا بوسید و گفت از یاد نبری زنان بسیار اندکند، و مردان نیز. شراب بسیار اندک است، و تنگ بلور نیز. نور بسیار اندک است، و گیاه نیز. به یاد بیاور برایت گفتم ما بیشتر سنگ آدم نماییم، مرد و زن کم است، رنج و جنون از حد گذشته است.

گفتم برای همین است که این همه تنهاییم؟ گفت برای همین است که این همه تنهاییم. و بعد رفت، و دیدم نور شد، گیاه شد، رنج شد، بهار شد، ابر شد و بر کویرها بارید. نگاهش کردم، تا زمانی که خوابم برد، و خواب دیدم ابر را آتش زدهاند، گریهام گرفت، از خواب پریدم. همانجا بود، مرا بوسید، مرا خواباند، و باز تنها ماند... .
