ویرگول
ورودثبت نام
مقداد پیمانی
مقداد پیمانیکارشناس ارشد فلسفه و ارشد بیوتکنولوژی پژوهشگر بین رشته ای و نویسنده کتاب رمان رویین و کرانه وجود
مقداد پیمانی
مقداد پیمانی
خواندن ۵ دقیقه·۳ ماه پیش

چگونه هگلی فکر کنیم

اگر بخواهیم هگل را فقط با یک ایده خلاصه کنیم، باید از اینجا شروع کنیم:

اندیشه در جعبه‌ی مغز محبوس نیست.

فکر وارد جهان می‌شود، بر آن اثر می‌گذارد، به اشیا معنا می‌دهد و آنها را دگرگون می‌کند.

برای هگل، اندیشیدن خودش نوعی عاملیت است؛ و عاملیت، یعنی آزادی.

---

ما معمولاً فکر را نوعی «پردازش اطلاعات» می‌دانیم؛ انگار مغز یک کامپیوتر است که داده‌های بیرونی را دریافت و محاسبه می‌کند.

اما از نظر هگل، این فقط بخش کوچکی از اندیشیدن است.

ما فقط محاسبه نمی‌کنیم؛ می‌خواهیم، می‌آفرینیم، تصور می‌کنیم، امیدوار می‌شویم، می‌ترسیم، شک می‌کنیم، می‌بخشیم و انتخاب می‌کنیم.

حتی اینکه خودمان را «پردازشگر داده» بدانیم، خودش حاصل آزادی اندیشه است.

---

اما فکر همیشه فکرِ چیزی است.

صبحانه، مالیات، آب‌وهوا، یک خاطره یا حتی «هیچ».

از اینجا یک مسئله‌ی هگلی آغاز می‌شود:

اگر چیزی را کاملاً مستقل از فکر خود تصور کنیم، باز هم داریم درباره‌ی آن فکر می‌کنیم.

پس چگونه می‌توان جهانی داشت که هم دیگریِ اندیشه باشد و هم برای اندیشه قابل شناخت؟

این همان مسئله‌ی «دیگری» و ابژکتیویته است.

---

۴

هگل می‌گوید اندیشه فقط اشیا را تماشا نمی‌کند؛ آنها را تعیین و دگرگون می‌کند.

یک تکه چوب را تصور کنید که مجسمه‌ساز آن را به اثر هنری تبدیل می‌کند.

چوب از بین نرفته، اما از شکل بلافصل خودش فراتر رفته و به چیزی بدل شده که اندیشه و خلاقیت انسان در آن حضور دارد.

هگل برای این فرایند واژه‌ی Aufheben را به کار می‌برد: رفع، فرابردن یا «برکشیدن».

---

۵

در نتیجه، شناخت صرفاً جمع‌آوری اطلاعات نیست.

در زبان آلمانی، Erkennen هم معنای «شناختن» دارد و هم «بازشناختن».

از نظر هگل، وقتی چیزی را واقعاً می‌شناسیم، خودمان را نیز در آن بازمی‌شناسیم؛ چون در معنایی که به آن می‌دهیم، خودِ اندیشه و عاملیت ما حضور دارد.

پس مسیر چنین می‌شود:

اندیشیدن ← شناختن ← بازشناختن ← خودشناسی

و فلسفه، در نهایت، شکل عالی همین خودشناسی است.

---

۶

اما مهم‌ترین «دیگری» برای شناختن، انسانِ دیگر است.

چرا؟

چون دیگری فقط یک شیء نیست؛ او هم یک «من» است.

من او را موضوع اندیشه‌ام قرار می‌دهم، اما او هم مرا موضوع اندیشه‌ی خودش قرار می‌دهد.

پس دیگری هم‌زمان موضوع و سوژه است.

اینجا شناختِ خود دیگر نمی‌تواند در تنهایی اتفاق بیفتد.

---

۷

برای اینکه خودم را به‌عنوان یک «من» بشناسم، باید خودم را در دیگری بازشناسم.

اما این بازشناسی باید متقابل باشد.

من آزادیِ دیگری را به رسمیت می‌شناسم و او نیز آزادیِ مرا.

هگل از این وضعیت با تعبیر معروف «من که ماست» یاد می‌کند:

خودآگاهی‌ای که فقط در رابطه با خودآگاهی‌های دیگر تحقق پیدا می‌کند.

بنابراین انسان، به تعبیر هگل، فقط وقتی حیوان سیاسی است که یک خودِ اندیشنده و آزاد باشد.

---

۸

اما بازشناسی همیشه متقابل نیست.

اینجاست که دیالکتیک معروف ارباب و بنده وارد می‌شود.

ارباب می‌خواهد دیگری را همچون شیئی تحت سلطه‌ی خود قرار دهد؛ اما یک تناقض در کار است:

ارباب برای تأیید آزادی خود به بازشناسی دیگری نیاز دارد، ولی دیگری را از آزادی محروم کرده است.

پس کسی که دیگری را «غیرآزاد» می‌کند، امکانِ بازشناسیِ واقعیِ آزادی خودش را هم از بین می‌برد.

سلطه از درون خودش شکست می‌خورد.

---

۹

به همین دلیل، آزادی برای هگل فقط یک تجربه‌ی شخصی نیست؛ ماهیتی سیاسی دارد.

آزادی واقعی در جامعه‌ای تحقق می‌یابد که افراد یکدیگر را به‌عنوان سوژه‌های آزاد به رسمیت بشناسند.

هگل این امکان را در ایده‌ی دولت سیاسی مدرن و نهادهای قانون اساسی می‌بیند.

اما این وضعیت هیچ‌گاه به‌طور کامل پایان نمی‌یابد.

«من که ماست» همیشه یک هدف است، نه چیزی که یک‌بار برای همیشه به دست آمده باشد.

---

۱۰

حتی رابطه‌ی ما با بدن نیز همین ساختار را دارد.

برای هگل، بدن در ابتدا چیزی طبیعی و مقاوم در برابر اراده‌ی ماست؛ مثل تکه‌چوبی که هنوز نمی‌داند چگونه باید حرکت کند.

رقصنده را تصور کنید:

با تمرین و عادت، بدن کم‌کم با اراده و روح هماهنگ می‌شود.

در این فرایند، بدن نفی نمی‌شود؛ رفع می‌شود.

روح بدنمند می‌شود و بدن، روح‌یافته.

---

۱۱

از اینجا اهمیت عادت و آموزش روشن می‌شود.

انسان آزاد فقط با رها کردن خودش به حال خود ساخته نمی‌شود.

تمرین، تکرار و حتی حفظ‌کردن، بدن و ذهن را شکل می‌دهند.

برای هگل، آموزش یعنی تبدیل یک طبیعت خام به توانایی‌ای که می‌تواند آزادانه عمل کند.

به همین دلیل، او حتی با آموزش‌هایی که صرفاً بر بازی تکیه دارند مخالف بود:

آزادی نیازمند شکل‌دادن به خود است.

---

۱۲

اما اگر اندیشه واقعاً عاملیت داشته باشد، نمی‌توان آن را فقط به مغز و جهان مادی محدود کرد.

اندیشه در جست‌وجوی شناختِ جهان و خودش، سرانجام به پرسش از مطلق می‌رسد.

هگل برای سخن گفتن از خدا از مفهوم «ایده» نیز استفاده می‌کند.

ایده برای او یک شیء منفعل و دوردست نیست؛ خودش نوعی عاملیت و خودشناسی است.

---

۱۳

اگر اندیشه، عاملیت و آزادی است، پس ایده یا خدا نیز باید نوعی عاملیت داشته باشد.

اما دیگریِ ایده چیست؟

در یک بیان فشرده: ما، یعنی انسان.

ایده خود را در دیگریِ خود، یعنی انسانیت، می‌شناسد؛ و انسان نیز خودش را در نسبت با آن «دیگری مطلق» بازمی‌شناسد.

اینجا اندیشه و آزادی، بُعدی متافیزیکی و حتی الهی پیدا می‌کنند.

---

۱۴

و حالا می‌توان فهمید چرا این بحث فقط یک بازی انتزاعی فلسفی نیست.

اگر اندیشه عاملیت باشد، ما همیشه در جهان درگیر هستیم.

محیط زیست، جامعه، سیاست و روابط انسانی چیزی کاملاً بیرون از ما نیستند؛ ما با فکر، میل، اراده و عمل خود در آنها مشارکت داریم.

پس آزادی فقط حق انتخاب نیست؛ مسئولیتِ جهان مشترک نیز هست.

---

۱۵

شاید خلاصه‌ی تمام پروژه‌ی هگل این باشد:

ما موجوداتی نیستیم که درون جمجمه نشسته باشیم و جهانی بیرون از خود را تماشا کنیم.

فکر می‌کنیم، جهان را معنا می‌کنیم، خودمان را در دیگری بازمی‌شناسیم و در همین فرایند آزاد می‌شویم.

اما برای اینکه خود باشیم، به «دیگری» نیاز داریم:

به طبیعت، به جامعه و بیش از همه به انسان‌های دیگر.

و به همین دلیل:

در اندیشیدن، ما همیشه از جعبه‌ای که فکر می‌کنیم در آن محبوسیم، فراتر رفته‌ایم.

How to think like a Hegelian

For Hegel, your thoughts aren’t trapped in a cerebral box: they act on the world, making meaning and expressing your freedom

by Jeffrey Reid, philosopher



@Rooyado

میروابط انسانیقانون اساسیآزادیاندیشه
۰
۰
مقداد پیمانی
مقداد پیمانی
کارشناس ارشد فلسفه و ارشد بیوتکنولوژی پژوهشگر بین رشته ای و نویسنده کتاب رمان رویین و کرانه وجود
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید