
یک. بعضی وقتها میری جلوی آینه یه نگاه به قیافهی خودت میکنی و فکر میکنی، که اگه قرار بود داستان زندگی این روزها رو از جلوی آینه شروع کنی، چجوری باید این کار رو بکنی، یه مکثی میکنی و میگی همین، همین میشه شروع داستان. تو داستانهای من، روایت مستقیما برای خواننده جریان داره و مثل کسی که یه شب خنک تابستونی کنار کمپ داخل جنگ دور آتیش نشسته و داره به داستان یکی از اون ادمهای اونجا گوش میده، میتونید بشینید و چای آتیشیتون رو سر بکشید و گاهی حواستون پرت شه از داستان و حتی نیازی ندارید که دوباره برگردید و بخونید، بزارید بره، مگه همهی داستانهایی که شنیدید و مو به مو گوش دادید؟ بزارید حواستون هر جا که خواست بپره، از نظر دایی رضا که روایت همینه، مدیایی که میتونی از جنسش لذت ببری، از غرق شدن و پرت شدن و گاهی تعجب، گاهی اضطراب اینکه چرا من هنوز نشستم و میخونم و گاهی هم افسوس تموم شدن و سکوتی که میبردتون به اورتینکر، دفتر اول، مصاحبهی دکتری.