
یکی از پسران من به زودی 12 ساله می شود، یک سال تا سن "رسمی" برای اکثر دستگاه های VR. اکنون 30 سال است که در AR & VR (معروف به XR) کار می کنم، اخیراً به راه اندازی محصولات میلیارد دلاری مانند هولولنز و غیره کمک کرده ام. من باید به شدت از خطرات احتمالی VR برای بچه ها آگاه باشم، اینطور نیست؟
مشکل این است که: این یک بدنام unde است rمنطقه -studied، با بسیاری از نظرات مختلف است. به نظر من اکثر شرکت ها عمدا چشم خود را می بندند. به نظر می رسد آنها فکر می کنند که اگر چاپ های کوچک را در مکان های نامشخص قرار دهند، از شکایت های آینده محافظت می شوند، مانند برخی از رون های جادویی که روی زمین کشیده شده اند - نه اینکه آنها ظاهراً نگران محافظت از بچه های واقعی در برابر آسیب هستند.
خبرنگار و توسعه دهنده VR TonyVT مقاله جامعی در این زمینه دارد. من قصد دارم رنگها، تفاوتهای ظریف را اضافه کنم و روی کارهایی که تمرکز میکنم والدین، شرکتهای بزرگ و حتی دانشمندان تحقیقاتی باید انجام دهند و چرا .
به هر اسباب بازی یا بازی فروخته شده در ایالات متحده فکر کنید که دارای راهنمای سنی است، شاید به دلیل خطرات خفگی یا بلوغ محتوا. جعبه خردهفروشی و وبسایتها اغلب با حروف بزرگ و قابل مشاهده هشدار میدهند که «برای سنین X به بالا» است.
بنابراین Quest 2 برای راهنمایی پیش از خرید قابل مشاهده چه چیزی دارد؟ در اینجا با یک بازی معمولی برای فروش در تضاد است. این کسری کوچک از اندازه است.

آن را با فیسبوک/متا/آکیولوس که به سختی یافت میشود رسمی هشدارهای بهداشتی و ایمنی (PDF آنلاین) مقایسه کنید که شامل این هشدارهای ایمنی است:


چرا آن را در جعبه یا وب سایت خرده فروشی نیست؟
به روز رسانی : یک طراح Meta UX اشاره کرد که برنامه گوشی هوشمند Oculus یک ویدیوی ایمنی را نشان می دهد که در آن اشاره می کند هدست «برای 13 سال به بالا طراحی شده است» و از شما می خواهد راهنمای ایمنی (بالا) را مرور کنید. سخت است که بدانید چند نفر از والدین پس از ورود به سیستم، تلفن های خود را به فرزندانشان تحویل می دهند و حتی هرگز این را نمی بینند، یا شاید پیشنهادات را به اندازه کافی فوری ندانند. اما درک این موضوع برای همه والدین مهم است.
بنابراین، با توجه به اینکه شاید یک میلیون کودک از Quests استفاده می کنند، اکنون فیس بوک/متا چه کاری می تواند انجام دهد؟ آیا آنها می توانند به سادگی ادعا کنند که نمی دانند؟
تصمیم فیسبوک مبنی بر الزام کاربران Oculus VR برای پیوند دادن حسابهای شبکه اجتماعی خود واکنشهای اولیهای داشت. من چندین اکانت Quests را خواندم که در نتیجه غیرفعال شدند. و با این حال من چیز زیادی در مورد غیرفعال شدن هیچ دستگاهی به دلیل تخلفات زیر سن نشنیدم. چرا؟
ینستاگرام (همان شرکت) یک مشکل شناخته شده با حساب های جعلی (" finsta ") برای به اشتراک گذاشتن مطالب واقعی در مقابل جعلی با واقعی در مقابل جعلی دارد دوستان . مختلف گزارشهای ادعا میکنند که درصد قابل توجهی از حسابهای جعلی فیسبوک به طور کلی وجود دارد، که ممکن است در صورت حذف شدن، سود تبلیغاتی شرکت را تضعیف کند.
بچهها بهطور مستعد رفتارهای نوجوانان تعریفی هستند و اکنون آواتارهای سهبعدی را بهعنوان پوستههای دیجیتال میپوشند. همچنین ممکن است کودکان بیشتر تحت تأثیر سوء استفاده آنلاین قرار گیرند و دفاعهای آموختهشده کمتری داشته باشند. آیا کودکان در مورد حوادث ناراحت کننده به والدین خود می گویند؟ آیا آنها از ابزارهای گزارش رسمی استفاده می کنند؟
نمونههای قبلی « نظر بگیرید آرایش» توسط شکارچیانی را در که، حتی در متن، وانمود که بچه هستند و میکردند راههایی برای ساکت نگه داشتن قربانیان خود پیدا میکردند. امروزه این یک مسئله مهم باقی مانده است و تنها در دنیای سه بعدی مجازی بدتر خواهد شد.
نگرانیهای مربوط به سلامت جسمانی نیز کاملاً معتبر است، IMO، و حداقل چند وزیر امور خارجه و وکلای فیسبوک/متا بر اساس بروشور بهداشتی آنها در بالا، به نظر میرسد که حداقل یک خطر است. بیایید چند مورد از این مسائل را باز کنیم:
اکثر دستگاههای واقعیت مجازی باید سختافزار را طوری تنظیم کنند که با فاصله بین چشمهای فرد (IPD یا IAD) مطابقت داشته باشد و یک تجربه بصری سالم ارائه دهد. آنچه ما می دانیم این است که انجام این اشتباه می تواند حالت تهوع، ناراحتی، تاری را افزایش دهد. بچه ها معمولاً به ما نمی گویند که آیا IPD/IAD آنها به درستی تنظیم شده است یا خیر. و اندازهگیریهای والدین احتمالاً با فرزندانشان متفاوت است. سوال بزرگ این است که آیا مسائل ناشی از ناسازگاری انباشته می شوند یا محو می شوند. چه کسی می داند؟
اگر تنظیم IPD/IAD به صورت خودکار نباشد، بچه ها باید به آموزش داده شود که این تنظیمات را توسط والدین یا خود تجربه کاربری تنظیم کنند. تنظیم خودکار یا حداقل هشدار سنسورها در مورد تنظیم نادرست از نظر فنی امکان پذیر و حتی مطلوب است. سوال هزینه است.
کمی شبیه این است که از سازندگان اسلحه بخواهیم قفل های ایمنی را اضافه کنند. هزینه بیشتری دارد و برخی افراد فکر نمی کنند که این تلاش را تضمین کند. مطمئنا این کار را می کند.
فیسبوک/متا همچنین پول زیادی را برای حل یک نقص شناخته شده در اکثر دستگاههای واقعیت مجازی فعلی به نام تضاد تطبیق همبستگی (VAC) خرج میکند. هر چشم نمایی کمی متفاوت از هر شی می بیند. چشمان ما نیز می تواند فوکوس خودکار را انجام مانند هر دوربین خوب دهد. این دو نشانه در طبیعت با هم کار می کنند. اما هنگامی که آنها با هم مبارزه می کنند - همانطور که در اکثر هدست های VR فعلی انجام می دهند - چشمان ما ممکن است گیج شده و احساس فشار کنیم. صرف وقت قابل توجهی تحت VAC در حالی که بچه چشم و مغز هنوز در حال توسعه می تواند امکان پذیر را تحت تاثیر قرار چگونه آنها تصاویری دنیای واقعی پردازش بیش از حد.
این نگرانی چقدر جدی است؟ ما هنوز نمی دانیم.
برخی افراد ادعا میکنند که COPPA دلیل واقعی سلب مسئولیت بالای 13 در دستگاههای VR است، زیرا جمعآوری دادههای شخصی را محدود میکند و برای همه بچههای زیر 13 سال به رضایت والدین نیاز دارد. اما اگر شرکتها مشکوک باشند که کاربر معین زیر 13 سال است، میتوانند (و باید) جمع آوری داده ها را خاموش کنید، رضایت والدین را بخواهید و دسترسی به محتوای بزرگسالان را محدود کنید. پس این بهانه ای نیست.
تاجران الکل از نظر قانونی باید شناسه را بررسی کنند. فیسبوک باید برای تشخیص اینکه چه زمانی بچهها از حسابهای جعلی (مانند فینستا) استفاده میکنند یا از حسابهای والدین خود استفاده میکنند، کارهای بیشتری انجام دهد.
چگونه تلفن های همراه ما دسترسی را محدود می کنند؟
حتی با نادیده گرفتن رمزهای عبور امنیتی و پینهای واضح، نرمافزار روی دستگاه که به ارتفاع هدست و حداکثر طول بازو نگاه میکند، ممکن است زمانی که کاربر بزرگسال ثبتشده نیست، علامتگذاری شود (توجه داشته باشید: من در مورد مقایسه دادهها با هیچ استانداردی صحبت نمیکنم. بیشتر شبیه به تغییرات محلی در هر هدست در طول زمان است). هدستها در حالت ایدهآل دارای ویژگیهای بیومتریک داخلی نیز هستند، مانند IrisID یا اسکنر اثر انگشت برای قوی بودن.
باز هم موضوع هزینه است. آیا از نظر مالی ارزش دارد که شرکت این مشکل را حل کند؟
در این مورد، FB/Meta میتواند به راحتی به یک حساب «مهمان» عمومی که زمان را در HMD محدود میکند، محتوا را محدود میکند و ، پیشفرض پیشفرض کند کل جمعآوری دادهها را تعلیق میکند .
به عبارت دیگر، اول ایمنی.
تدابیر حفاظتی زیادی وجود دارد تا امکان انجام تحقیقات اخلاقی در مورد افراد زیر سن قانونی را فراهم کند. ما افراد سالم را آگاهانه در معرض آسیب های مشکوک قرار نمی دهیم تا ببینیم چه اتفاقی می افتد. مطالعات تا به امروز بر روی جمعیت های کوچک با شرایط کوتاه و ایمن انجام شده است. آنها هیچ آسیب ماندگاری برای چنین استفاده جزئی / جزئی پیدا نکردند. اما هنوز باید در مورد استفاده طولانی مدت بدانیم.
یک تغییر در حساب «مهمان» در بالا، «حساب فرزند» است، که در آن والدین مجوزها را کنترل میکنند. سپس این شرکت می تواند به والدین راهی برای شرکت در مطالعات علمی آینده با کامل رضایت آگاهانه ارائه دهد . اکنون دانشمندان مجموعه بزرگتری از دادههای دنیای واقعی (RWD) برای کمک به تعیین اینکه آیا بروز نزدیکبینی یا سایر مشکلات بینایی، مشکلات رفتاری یا حتی شناختی تغییرات با استفاده از VR متفاوت است، دارند.
استفاده از VR احتمالاً دارای مزایای رشدی و همچنین خطراتی است. بازیهای سهبعدی بهطور کلی احتمالاً مهارتهای استدلال فضایی کودکان را بهبود میبخشد، که در زندگی مدرن اهمیت فزایندهای دارد. اما، مانند هر محتوایی که فرزندانمان تجربه می کنند، ما باید به دقت قضاوت کنیم که چه سنی مناسب است.
بچه های کوچکتر ممکن است هنوز واقعیت را از خیال کاملاً متمایز نکنند. نوجوانان پیش از نوجوانی هنوز در حال توسعه حس هویت و اخلاق درونی هستند. کودکان زیر 18 سال ممکن است در تمیز کردن اتاق خود یا آگاهی کافی از دیگران مشکل داشته باشند.
واقعیت مجازی بدون محیط عملیاتی ایمن میتواند خطرناک باشد - خندهدار یا غیرممکن، فقط ویدیوهای افرادی را که هنگام استفاده از هدستهای واقعیت مجازی مات در حال زمین خوردن، تصادف، شکستن اشیا هستند، جستجو کنید.
در حالی که بسیاری از بازیها به ما اجازه میدهند بدون آسیب رساندن به خود یا دیگران، تخیلات خود را بهتر کشف کنیم، به نظر میرسد که واقعیت مجازی میتواند به طور چشمگیری ما را نیز حساس یا بیحساس کند.
غوطه ور شدن مختصر و دقیق فردی در جنگ های سه بعدی شبیه سازی شده می تواند به او در درک واقعیت های جنگ یا حتی درمان PTSD کمک کند. اما مصرف بیش از حد آن به راحتی می تواند باعث آسیب های روحی خود از جمله PTSD شود. چگونه محدودیت ها را بدانیم؟
به همین ترتیب، هنگام انجام یک بازی عمیقاً غوطه ور، «تنظیمات» شناختی خاص بازی می تواند پس از پایان بازی ادامه پیدا کند. این در حال حاضر در IRL هنگام رفتن از سرعت رانندگی در بزرگراه به محدودیت های محلی اتفاق می افتد. به آن سرعت می گویند . ما معمولاً از زمان وقوع آن آگاه نیستیم، اما این بهانه ای نیست.
یکی از مؤلفههای احتمالی آزار و اذیت آنلاین، غیرانسانی کردن افراد دیگر است، شبیه به بالینی جامعهپاتی (یعنی وضعیتی که در آن افراد دیگر به عنوان «اشیاء» در نظر گرفته میشوند که باید دستکاری شوند). در VR، همه به عنوان نوعی کارتونی نشان داده می شوند که تشخیص آن از شخصیت های غیر بازیکن (NPC) دشوار است. ما باید این حس را در بین بچه ها ایجاد کنیم که باید با همه با احترام و همدلی رفتار شود. شری ترکل سال ها در این باره قانع کننده نوشته است.
اگر بسیاری از بازیها از ما انتظار دارند که عملاً دیگران را بکشیم، بیایید با بچههایمان روشن و سازگار باشیم که این یک فعالیت توافقی بین بازیکنان است. اگرچه خشونت کاملاً تخیلی است، اما هرگز "فقط یک بازی" نیست. عمل کردن به دیگران بدون رضایت آنها هرگز درست نیست.
قوانین خانواده خودم برای VR به شرح زیر است. من به هر گونه استفاده از FB / متا / آکیلس محصولات تا زمانی که شرکت به طور قابل توجهی از دیدگاه احترام به کاربران آن و حفظ حریم خصوصی خود، به دنبال دستورالعمل های اخلاقی و قانون را بهبود می بخشد. تغییر نام شرکت و تمرکز، یک پاس رایگان کسب نمی کند.
من در حال حاضر پول اضافی را برای تهیه هدست های VR مانند خرج می کنم Valve Index ، که هنوز به یک رایانه شخصی قدرتمند نیاز دارد. به پسر کوچکترم اجازه میدهم 15 تا 30 دقیقه در واقعیت مجازی سپری کند و در این بین استراحت کند. و من (در صفحه دوم به طور متناوب) نحوه استفاده او از دستگاه ها را کنترل می کنم. همانطور که او مسئولیت و پختگی بیشتری نشان می دهد، استقلال بیشتری پیدا می کند.
من فکر می کنم همه والدین به اطلاعات بیشتری نیاز دارند تا بهترین انتخاب را برای فرزندان خود داشته باشند. مسئولیت بر عهده شرکت هایی مانند Facebook/Meta است که بیشترین منابع، بزرگترین بدهی ها و حتی بیشترین انگیزه های سود را برای ارائه آن دارند.
برای والدین، این زمان ممکن است گیج کننده باشد. همانطور که با توصیه های غذایی و بهداشتی در طول زندگی خود دیده ایم، نتایج علمی ممکن است پراکنده و گاهی متناقض به نظر برسند. آیا پروتئین بالا برای همه مناسب است؟ حتی در جایی که تحقیقات آب و هوایی بسیار زیاد است، ما هنوز می بینیم که رسانه ها آن را به عنوان یک بحث در نظر می گیرند.
به دنبال مطالعات طولانی مدت بر روی جمعیت های بزرگ باشید که به سوالات بالا پاسخ می دهند. وحشت نکنید، اما از جزئیات دوری نکنید. با استفاده فرزندانتان از واقعیت مجازی و واقعیت افزوده همراه باشید و به دنبال بهترین موارد برای آنها باشید. در صورت امکان، برای درک آنچه که میبینند و انجام میدهند، در تجربیات با آنها وقت بگذارید. به دنبال تغییرات شناختی و رفتاری باشید و بر اساس آن خود را تنظیم کنید. و شاید مهمتر از همه، از آنها سؤال کنید و واقعاً به آنچه به شما می گویند گوش دهید. شما اولین و آخرین خط دفاعی در حفظ امنیت فرزندان خود هستید.