پشت خط کشی های مغزم چراغ های قرمز فراوانی نصب شده است.
چراغ هایی که اکنون فهمیده ام خودم با دستان خودم و شاید تحت فشار اطرافیان آنان را در مغزم نصب کرده ام.
چراغ های قرمزی که می دانم عبور از آن ها نه تنها خطرناک نیست بلکه حتی ممکن است سودمند هم باشد.
اما برداشتن این چراغ قرمزهای بی فایده کاریست بس دشوار
چاره ای نیست یا باید تخلف کنم و از چراغ قرمزهای بیخودی ذهنم عبور کنم یا به کلی از سر راه سلول های مغزم بردارمشان که با خیالی راحت به مسیرم ادامه دهم.
باید یک تجدید نظری هم در چراغ های سبز و نارنجی داشته باشم تا به مسیرهای جدیدتری برسم.
پشت برگه های جریمه نقشه های راه را می کشم و از راه جدید حرکت می کنم.
چه کسی می تواند مرا با جرثقیل حمل کند وقتی در تصرف خودم هستم؟
پس چرا وقتی سال هاست که به دور خودم چرخ می زنم کسی مرا جریمه نکرد؟ مگر این جا دور زدن ممنوع نیست؟
و کیست که نجواهای کر کننده ذهنم را به جرم آلودگی صوتی به حبس ابد محکوم کند؟ شاید تابلوی بوق زدن ممنوع را ندیده است.
وقتی تصمیم گرفتم از دیروزم سبقت بگیرم هیچ قانونی نمی تواند مرا جریمه کند.
جاده ها را باز کنید من قوانین را رعایت نمی کنم.