زندگی گاهی آنقدر کسالت بار می شود که نمی دانی چگونه خود را از این وضعیت ملالت بار نجات دهی همان وقتی که حوصله ی خودت را هم نداری باید همه چیز را گذاشت و رفت.
باید از بودن ها به نبودن ها رسید. باید رفت باید رسید همیشه نگران بوده ام همیشه نگران هستم نگران از دست دادن نگران نگرانی هایم و هر روز زمانم را از دست می دهم.
انسان امروز در دریایی از اطلاعات درست و نادرست محاصره شده است و فرصتی برای اندیشیدن به خودش را پیدا نمی کند.
انسان امروز انسانی مدرن تر و افسرده تر شده است.
سکوت و قدم زدن را فراموش کرده است انسان امروز در رفاه و آسایش کامل باز هم احساس خوشبختی نمی کند.
انسان امروز خودش را فراموش کرده است و در راستای اهداف جامعه و دیگران حرکت می کند.
می خوابد و می خورد و می خواند، آن طور که جامعه و اطرافیانش در دنیای واقعی و مجازی به او تحمیل می کنند.
انسان امروز مضحکه ی دست دیگرانی شده است که واقعیت شان چیزی نیست که نشان می دهند.
انسان امروز فقط در حال دویدن است تا از دیگران عقب نماند و این دویدن کورکورانه او را به جایی نمی رساند.
او با این دویدن ها هر روز از خودش فاصله می گیرد و خودش را گم می کند.
باید کمی صبر کرد و با تامل بیشتری به اطراف نگاه کرد و از خود پرسید این دویدن ها حاصلش تا حال چه بوده است.
انسان امروز به آرامش نیاز دارد و باید مسیر دویدنش را تغییر دهد حتی لازم نیست همیشه در حال دویدن باشد. آهسته و پیوسته با سرعتی متناسب با روحیاتش حرکت کند نه آنقدر تند که مسیر را نبیند و جز خستگی چیزی برایش باقی نماند و نه آنقدر کند که هیچ پیشبردی نداشته باشد.