قلم در دستانم شعله ور شده بود، پس نوشتن را آغاز کردم تا شعله هایش ذهنم را نسوزاند.
به نام خدایی که کلام را آفرید
و به نام خدایی که قلم را آفرید
تردیدهای فکرم با وجدانم طنین آمیز شده بودند و نمی دانستم باید به کدام نجوای درونم، پاسخ دهم.
آنچه اکنون می دیدم و حس می کردم، منِ خالص نبودم، منی بودم که خودم نبودم. منی که با ناخالصی های بسیار درهم آمیخته شده بود و مرا نسبت به خودم به اشتباه می انداخت.
پیدا کردن و شناختن خودِ واقعی ام از میان آن همه ناخالصی، کاری سخت و طاقت فرساست.
خودم را گم کرده بودم، میان کلام های نفرت انگیز و عقاید تعصب گونه و ذهنیت های اثبات نشده.
باید از کدام راه و با کدام وسیله به دنبال خودم می گشتم؟ آیا من هویتم برای همیشه، تغییر کرده بود؟
نمی خواستم و نمی توانستم باور کنم من، ربات ساخته شده ی دست دیگران هستم. من توسط دیگران بزرگ شدم و حالا تحت کنترل و تسلط آن ها قرار گرفته بودم.
خیال می کردم که آزادم و برای آزادی ام باید شکر می کردم. اما پس چرا نمی توانم با انجیل به مسجد بروم و با قرآن به کلیسا؟
شاید من در آزادی ام محصور شده ام، نمی دانم. اما خوب می دانم آزادی دیگر معنا و مفهومی فراتر از آنچه به ما گفته اند و می گویند دارد. آزادی و آزاد بودن در وسعتی محدود با حق انتخاب های محدود، آزادی نیست، یک نوع بردگی شرافت مندانه با ظاهری شیک و مجلسی است.
آیا بمباران شدن زیر موشک های عقاید و پندها و تبلیغاتِ یک فرقه و گروه خاص، نامش آزادی است؟
گوش کنید، چشم هایتان را باز کنید، شاید آزادی به آن مفهومی که من فکر می کنم، هیچ کجا وجود نداشته باشد. و ما شاید هر کجا برویم در آزادی محصور شده ی یک گروه قدرتمند، زندانی شویم.
زندانی های همیشه آزاد، اما تحت تربیتِ عقاید و رفتارهای از پیش تعیین شده ی دیگران. هیچ کس در هیچ کجا آزاد نیست.
آزادی در هیچ کجای دنیا وجود ندارد.
نمی دانم شاید من اشتباه می کنم.
آیا انسان آزاد آفریده شده است؟
