ویرگول
ورودثبت نام
امید
امیدروزنامه‌نگاری خوندم اما روزنامه‌نگار نشدم / کتاب خوندم اما نویسنده نشدم/شعر خوندم اما شاعر نشدم/ فعلا سرگردان و ماجراجو شدم
امید
امید
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

یازده هزار و دویست و هفتاد و پنچ روز پیش

نزدیک به یازده هزار و دویست و هفتاد و پنج روز پیش من به دنیا آمدم

این 11275 روز خیلی سریع و کند گذشت که نمی دانم حاصلش چیست و چه بوده

اگر قرار باشد 11275 روز دیگر هم در این دنیا باشم چه می کنم و چه کاری باید انجام دهم؟

یه زمانی یکی ازم پرسید کجا به دنیا اومدی؟ گفتم بیمارستان

آره درسته من توی بیمارستان به دنیا اومدم و برای چند ثانیه بعد از به دنیا اومدنم نفس نمی کشیدم

شاید از همون اول دوست نداشتم بیام توی این دنیا

اما پرستارای مهربون کاری کردند نفس بکشم و از اعماق وجودم گریه کنم و جیغ بزنم

خب حالا من یه پدر و مادر و یه برادر بزرگتر داشتم یعنی صاحب خانواده شده بودم

نمی دونم قبل از این دنیا کجا بودم و چی کار می کردم

یه خونه ی ویلایی نسبتا بزرگ با حیاط با صفا جایی بود که قرار بود داخلش به همراه خانوادم زندگی کنم

اما فقط یه اتاق کوچیک از اون خونه سهم ما بود

بقیه خونه متعلق به مادر بزرگم بود

پدرم نظامی بود و اغلب ماموریت و من و برادر و مخصوصا مادرم تحت کنترل محسوس و نامحسوس مادر بزرگم

تا این که زیر زمین همون خونه رو پدرم درست کرد و شد یک خونه ی مجزا با یک اتاق خواب و حمام جدا و دستشویی که در حیاط بود

از دستشویی داخل حیاط براتون بگم

ساعت ده یازده شب تصمیم می گرفتم برم دستشویی اول در خونه را باز می کردم بعد لامپ های حیاط رو روشن می کردم بعد حدود هشت پله رو می رفتم بالا تا می رسیدم به داخل حیاط وسط حیاط یه باغچه ی متوسطی بود که همون اندازه که توی روز زیبا بود توی شب ترسناک می شد.

حدود بیست قدم جلوتر گوشه ی حیاط دستشویی بود روشن کردن لامپ دستشویی و سوسک هایی که گاهی بودند و گاهی نبودند

اما برگشتن از دستشویی تصویری که می دیدم طبقه ی بالا که خونه ی مادر بزرگم بود با بالکن بزرگش و بالاتر پشت بامی سیاه و تاریک با نرده های قرمز زنگ زده و به دنبال یک جن که در فیلم شب بیست و نهم دیده بودم

و با تمام سرعت و در حالی که یواشکی به پشت بام نگاه می کردم خودم را به زیر زمین می رساندم

البته گاهی اوقات مادرم می آمد و در حیاط منتظرم می ماند تا من کمتر بترسم

وقتی ذه سالم بود خواهر کوچکترم در بیمارستان به دنیا آمد و عضو جدید خانواده ما شد

خب منم آروم آروم بزرگ شدم پیش دبستانی نرفتم و یک راست رفتم مدرسه

کلاس اول دبستان بودم که مادر بزرگ مادریم که خونشون مشهد بود فوت کرد

خاطره ی زیادی ازش یادم نیست

خب دوران شیرین دبستان هم گذشت پنچ سال درس خوندم و حفظ کردم و نوشتم اما هنوز یادم نیست سعدی در چه قرنی می زیست و ارتفاع قله ی اورست چند متره

پنچ سال ابتدایی که یک هفته شیفت صبح بودم و یک هفته شیفت بعداز ظهر هم جالب بود هم مسخره

جالب بودنش تنوعش بود و مسخره بودنش هم این بود که تا عادت می کردیم به یک شیفت باز عوض می شد

خلاصه دوران ابتدایی تموم شد و وارد دوران راهنمایی شدم دقیقا مدرسه ی کناریه دوران ابتدایی

این جا دیگه همه چیز فرق داشت

شاید ادامه داشته باشه شاید......



مندنیامدرسهسرگذشتتولد
۷
۹
امید
امید
روزنامه‌نگاری خوندم اما روزنامه‌نگار نشدم / کتاب خوندم اما نویسنده نشدم/شعر خوندم اما شاعر نشدم/ فعلا سرگردان و ماجراجو شدم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید