سرسختانه با گلبول های وحشی ذهنم در حال نزاع و درگیری هستم. مراقبت های ویژه ای برای دستور دادن به ذهنم در برنامه دارم. یکی از کالبدشکافی های ذهنم مرا به مسیری سرخ و سخت تیره راهنمایی کرد و دروغ گفتن را باور کردم.
چه کسی ساعت ها را برای زمان تنهایی ما کوک کرده است؟ سکوت همیشه یادآور زخم های کهنه و قدیمی نیست.
سال های زیادی تا به سرانجام رساندن عمرم باقی مانده است. کفش های کهنه ی کودکی در مسیر باد و طوفان های سرگردان میان علف های تازه سبز شده در دستان کفشدوزکی پیر افتاد. چه کسی می داند شاید کفشدوزک ها هم دنیای ذهنشان شلوغ باشد و روحشان از این همه رنج های ناخواسته به درد آمده باشد.
شاید سکوت را بشکنم تا برای تجزیه و تحلیل افکار و رفتارم، ذهنم را متلاشی نکنید. مرا درون قبر خویش آرام بگذارید تا مبادا مورچه های نوزاد از خواب بیدار شوند.
سفید و سیاه / وقتی مرا سفید پوش کرده اند چرا اطرافیانم سیاه پوش می شوند؟ سیاه رنگ با عظمتی است یا سفید؟ قدرت سفید بیشتر است یا سیاه؟
نوحه ای و گریه ای و خرمایی و شاید سنگ زیبایی که تصویرم را نشان بدهد، اما چه کسی می داند من چگونه زیسته ام و چگونه به خواب رفته ام؟
محاسبه ی روز ها و سال های بین دو تاریخ از دست رفته و محکوم که حک شده روی سنگ و همزمان نیم نگاهی به تصویری که شاید باشد و آهی از دل و شاید ترحمی نامرئی برای روحی که برای همیشه آزاد شده است. مرگ حق هر کسی نیست/ مرگ پایان زندگی نیست/ مرگ کور شدن و کر شدن و بی تفاوت شدن است/ مرگ پایان انتظار برای فهمیده شدن و درک شدن است/ مرگ پایان روشنفکری های نمایش گونه و تظاهر کردن های دیوانه وار است/ مرگ قراری برای امروز و شروعی برای فردا است.
خواب ها فراموش می شوند اما مرگ ها نه!