ویرگول
ورودثبت نام
امید
امیدروزنامه‌نگاری خوندم اما روزنامه‌نگار نشدم / کتاب خوندم اما نویسنده نشدم/شعر خوندم اما شاعر نشدم/ فعلا سرگردان و ماجراجو شدم
امید
امید
خواندن ۴ دقیقه·۵ سال پیش

ماجراهای من و دلم

بعد یک نیمه ماه انتظار تا که شب شد آمدم تا ببینم روی ماهت را در ماه هر چه گشتم نبودی هر چه دیدم چیزی نبود جز ابر و باد.
باز خواستم بی‌قراری کنم فریاد بزنم و بی‌تابی کنم.
اما با خودم گفتم بی تابی کردنم چه سود؟
فریاد زدنم چه سود؟
شعله‌ای بود درونم که نمی‌توانستم خاموشش کنم. می‌سوزاندم و نمی‌توانستم کاری بکنم.
تمام کوچه‌ها رو گشتم.
تمام شهر را قدم زدم.
تمام آهنگ‌ها رو مرور کردم.
بیدار ماندم و به شعرها پناه آوردم.
نفهمیدم آخر که من دیوانه شده‌ام یا عاشق.
هر که خواست به دلم خندید.
هر که بود همدم و همدل با من نبود.
بین آن همه مدعیان رفاقت هیچ کس دلش شنوا نبود.
یک کلام از من شنیدند و یک کتاب حرف زدند.
گفتند و گفتند و گفتند ولی آخر نفهمیدند که من چه گفتم.
بسان یک رود، جاری و سرگردان شدم.
خودم برای خودم شاعر شدم.
نوشتم و گفتم که بَه بَه منم صاحب اثر شدم.
نمی‌دانستم چه می گویم و چه می‌نویسم.
نه شعر می‌توانستم بخوانمش نه یک دلنوشته‌ی زیبا.
برایم چه فرقی دارد اسمش شعر باشد یا ترانه یا جملاتی بی سر و ته و گزافه.
فاخر باشد یا نباشد. این کلام من است این سبک من است. هیچ ندارم توقعی که بگیرم تندیس طلا. چون می نویسم برای دلم از درون خودم هر که خواند و خوشش آمد شاید بگوید مرحبا هر که خواند و خوشش نیامد به درک اسفل سفلی!
راست می‌گویم به جان همین کلمات. می‌نویسم برای دلخوشی دلم. پس دلم باید خوشش بیاید نه شما.
منتشر کردنش را هم بذارید به حساب جنون و ریا که آن هم هست برای دلخوشی دلم که تنهاست.
من و دلم باید که باهم بسازیم. من ساز برای او بزنم و او برقصاند مرا‌.
هرکس که نتواند دل خودش را راضی کند وقت و بی وقت با دلش خلوت کند و گاهی او را نوازش کند پس چگونه می‌تواند یک دل غریبه را راضی کند؟
من که با دلم گاه و بی گاه قهر می‌کنم، گاه از دست خودم عاصی‌اش می‌کنم، پس چگونه می‌توانم یک دل جدید را دوست داشته باشم؟
من و دلم ماجرا‌ها داریم با هم، او می‌گوید و من می‌گریَم، او می گوید و من می‌خندم.
من و دلم تنها برای هم مانده‌ایم‌.
این‌ها همه که نوشتم و خواندی تا این جا، صحبت دلم بود که کردم بر ملا، نمی‌دانم می‌بخشد مرا یا باز قهر می‌کند و می‌رود به کما.
آخ که وقتی دلم می رود به کما، نجات دادنش سخت می شود و می کنم التماس به خدا.
هر که رفته باشد دلش در کما، می‌داند که من چه می‌گویم. همه از دور مرا می‌بینند و همه می‌شوند فیلسوف و می‌خواهند حل کنند این معما‌.
من به کما رفتن دلم را دیده‌ام، دست نگه دارید درد و دوایش را فقط خودم می‌دانم. درد و دلش را گوش ندادم، هوایش را نداشتم، افسرده گشت و رفت به کما.
آن چه می‌خواست گاه نمی‌توانستم بکنم مهیا.
آخر دست من نیست تمام امور دنیا.
خواستم که با خودم و خودش آشتی‌اش دهم،
نتوانستم، شاید شده بودم یک بدقولِ بی وفا.
هرکجا که می‌رفتم با من می‌آمد،دشت بود یا کوه یا مهمانی‌های پر سر و صدا.
گاه خنده‌اش می‌گرفت گاه گریه‌اش.
اما گاه که نادیده‌اش می‌گرفتم نه می‌خندید و نه می‌گریست، هر چه می‌خواندم و هر کجا می‌رفتم، هیچ سخنی نمی‌گفت و نمی‌دانستم چه حسی دارد حالا.
وعده‌هایی که داده بودمش را به یاد می‌آورد، می‌نگریست به گذشته‌ها و به باد شکایت می‌کرد‌.
گفتمش گر که می‌بینی نشده آن وعده‌ها اجرا، تقصیر من نیست همه‌اش، آخر این دنیا دارد کلی ماجرا.
دست من نیست که فردا تقدیر چه می‌کند، تو که افسرده باشی منم می‌شوم بی انگیزه و بی حال.
شاد و شنگول که می‌شوی می‌خواهی تمام دنیا را فتح کنم، هرچه انگیزه است در دنیا نثار من می کنی.
می‌روم با سرعت نور تا برسم به اوج قله‌ها، می‌خورم با سر به سنگ و پله‌ها.
یک قدم هم نرفتم و نرسیدم به پله‌ها، تازه می‌خواستم به خاطر تو برسم به قله‌ها.
بعد از آن من شدم بی خیال و تو رفتی در خلوت و انزوا.
شاید اشتباه کردم که به حرف تو گوش کردم هر چه گفتی خواستم مهیا کنم.
فقط تو نیستی که در من هستی تا هر چه بگویی از تو اطاعت کنم.
منم و خودم و تو و کلی سلول بی نوا، تویی و آن همه رگ و سلول و ماهیچه که نمودش شده‌اید من. ظاهرم معلوم و باطنم نامحسوس. هیچ کس نمی داند که چه می‌گذرد پشت این ظاهر آرام و متین و سربه هوا.
پشت هر تصمیم و هر عمل و هر حرفی که ثبت شده به اسم منِ بی نوا، هر کدام از شما داشته اید نقشی آرام و بی صدا.
من که خودم دعوت نکرده‌ام شما را، با دست خویش نساخته‌ام شما را، حال قسمت شما این بوده شوید اسیر و مبتلا در این جسم بی رنگ و لعاب.
خواهشم آن است کمتر مجادله کنید با من و یکدیگر، سازش شما باعث خوشحالی و آرامش کل اعضاست.
صحبت یکدیگر را گوش کنید، اختلاف‌ها را فراموش کنید. هر اعلان جنگی دودش می رود در کل اعضا و نتیجه‌اش می شود یک ظاهر سالم و باطنی خراب که آرام آرام می کند ظاهر را هم خراب.
دست از دشمنی و جنگ بردارید، یار و غمخوار هم باشید، گاه برای دل، گاه برای عقل، گاه برای قلب، گاه برای آرامش کل جهان.

شاید جهان آن‌گونه که فکر می‌کنیم زیبا نباشد، شاید هم آن‌گونه که فکر می‌کنیم زشت نباشد. ولی حالا که هست شاید بتوانیم زیبایی‌هایش را ببینیم و زیباترش کنیم. البته اگر این جهان دروغ نباشد.

دلدنیاجهانزندگیانسان
۹
۲
امید
امید
روزنامه‌نگاری خوندم اما روزنامه‌نگار نشدم / کتاب خوندم اما نویسنده نشدم/شعر خوندم اما شاعر نشدم/ فعلا سرگردان و ماجراجو شدم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید