هوا تاریک شده بود و دخترک هم چنان کنار پیاده رو نشسته بود و منتظر بود تا مردم اشعار حافظ رو ازش بخرن تا بتونه به خونه بره.
دخترک خسته به نظر می آمد و با چشمانش از رهگذران خواهش می کرد تا یک فال از او بخرند تا شاید حافظ اقبال خوبی برایشان بخواهد اما کمتر کسی به او توجه می کرد.
برای چند دقیقه چشمانش را خواب فرا گرفته بود که با صدای بوق ماشین ها از خواب پرید و متوجه شد هیچ فالی کنارش نیست و مقداری پول داخل جعبه کوچک فال هایش است وقتی پول ها را شمرد دید به اندازه همان هشت فالی است که هنوز نفروخته بود.
خوشحال شد از این که حالا می تواند به خانه برود و کسی او را به خاطر نفروختن فال ها دعوا نمی کند.
دخترک به آن سمت خیابان رفت و به پسربچه ای که مانند او فال می فروخت رو کرد و گفت من فال هامو فروختم، چند تا فال مونده برات تا بفروشی؟
پسرک در حالی که از مردم می خواست ازش فال بخرند به دخترک گفت: هشت تا فال.